ann & luke

Ornak zimowo

2011-12-11T22:16:00.010+01:00

Wszystkie zdjęcia tutaj:
http://picasaweb.google.com/lchlebda/OrnakZimowo

Grudzień

2011-12-08T14:15:00.003+01:00

Rowerowo - grudniowo

2011-12-04T17:34:00.004+01:00

Taki mamy grudzień tego roku :)

Tarta cytrynowa

2011-12-02T23:31:00.003+01:00

Kolejny udany przepis z bloga mojewypieki.blox.pl. Tarta wyszła świetna, przed podaniem zdecydowanie należy posypać ją cukrem pudrem, bo jednak trochę kwaśna to ona jest :) Ale ogólnie daje radę :) Cały przepis tutaj.

Rowerowo - listopadowo

2011-11-27T21:59:00.006+01:00

Znów było widać Tatry :)

Tatry wciąż jesienne - Kozi Wierch

2011-11-25T20:59:00.002+01:00

Piątkowy wypad w Tatry okazał się jednym z lepszych w tym roku. Po pierwsze na szlaku szliśmy prawie cały czas sami. Trudno w to uwierzyć, ale z Palenicy do Wodogrzmotów nie spotkaliśmy nikogo. Na Kozim Wierchu siedzieliśmy przez godzinę zupełnie sami. Przez cały dzień spotkaliśmy w sumie kilka osób. Poza tym zaskoczyła nas widoczność, prawdopodobnie było widać nawet Bieszczady. To dziwi tym bardziej, że od tygodnia w Krakowie widzimy tylko smog i mgłę. Jeśli chodzi o warunki, to jak na koniec listopada były wręcz rewelacyjne. Lód utrzymuje się jedynie w dolinach i na północnych stokach, zwłaszcza w żlebach. Tu bez raków i czekana raczej nie da rady.
Był to mój 12 wypad w góry w tym roku i 9 tej jesieni. Jesieni, która chyba już się nie powtórzy.

Reszta fotek:
http://picasaweb.google.com/lchlebda/KoziWierchListopad2011

Mycie Stefana (pierwszy raz od dwóch lat)

2011-11-20T23:55:00.001+01:00

No i czyściutki jest :)

Rowerowo - listopadowo

2011-11-20T18:35:00.000+01:00

Bieszczady

2011-11-12T22:14:00.001+01:00

Reszta fotek tutaj:
http://picasaweb.google.com/lchlebda/BieszczadyListopad

Gorce na przełaj

2011-11-06T19:50:00.004+01:00

Trochę się pogubiliśmy w tym lesie (ścieżka, która była na mapie w rzeczywistości nie istniała), ale koniec końców doszliśmy do polany na Mostownicy, a potem do Czoła Turbacza.

Reszta fotek tutaj:
http://picasaweb.google.com/lchlebda/GorceMostownica

Gorc Troszacki

2011-11-04T17:27:00.001+01:00

Reszta fotek tutaj:
http://picasaweb.google.com/lchlebda/GorcTroszacki

Jesieni z rowerem w tle ciąg dalszy

2011-11-01T19:47:00.011+01:00

Wszystkie zdjęcia na picasie:
http://picasaweb.google.com/lchlebda/NaRowerach11111

Jesień z rowerem w tle

2011-10-30T21:50:00.011+01:00

Pięknej jesieni ciąg dalszy... A co najlepsze - nie widać jej końca :D

Więcej kolorowych zdjęć:
http://picasaweb.google.com/lchlebda/NaRowerachWLaskuWolskim

Ciastka z białą czekoladą i orzechami

2011-10-23T20:44:00.001+02:00

To były jedne z najlepszych ciastek jakie jadłem, w smaku trochę podobne do piegusków, ale oczywiście lepsze, bo domowe. Kolejny przepis z bloga mojewypieki okazał się strzałem w dziesiątkę:
http://mojewypieki.blox.pl/2008/04/Ciastka-z-biala-czekolada-i-orzechami.html

Jedyna modyfikacja, to ilość orzechów włoskich - ja dałem co najmniej 100g, a myślę, że możnaby jeszcze trochę więcej, jak ktoś lubi bardzo orzechowy posmak (tak jak ja). W każdym razie ciasteczka wyszły rewelacyjne, pachniały na przemian orzechami i białą czekoladą. Myślę, że byłyby bardzo dobrym dodatkiem do świątecznego stołu. Jeżeli chcemy odświeżyć nieco listę tradycyjnych przepisów na świąteczne wypieki, to to będzie bardzo dobry wybór :)

Babia Góra o wschodzie słońca

2011-10-22T20:08:00.012+02:00

No z tym słońcem to trochę przesadziłem, bo go prawie nie było widać na górze, ale fakt - na górze byliśmy dokładnie o 7, czyli 10 minut przed wschodem :) Z parkingu na Przełęczy Krowiarki wyruszyliśmy o 5:20 w środku nocy. Warunki były już prawie zimowe, na górze było koło -5 stopni i z 10cm śniegu. Przenikliwy wiatr na górze sprawił jednak, że warunki do chodzenia były fatalne, a temperatura odczuwalna pewnie -15 albo jeszcze mniej. Posiedzieliśmy mimo przeraźliwego zimna i wiatru na szczycie z pół godziny w nadziei, że przewieje resztkę chmur i coś zobaczymy, ale niestety dopiero po zejściu na Sokolice zobaczyliśmy przez chwilę wierzchołek Babiej. I Wimo Brockenu! Marcin nawet uwiecznił to na zdjęciu. Po dojściu do przełęczy (koło 9 rano) pojechaliśmy do koleżanki Marcina do Tenczyna i zrobiliśmy ognisko z grzanym piwem :)
Trzeba będzie spróbować jeszcze raz w zimie wejść na wschód słońca :)

Zdjęcia z wyjazdu: http://picasaweb.google.com/lchlebda/WschodSloncaNaBabiej

Ciasteczka z orzechami i syropem klonowym

2011-10-17T19:58:00.002+02:00

Kolejny przepis z serii "coś z orzechem". Poraz kolejny z bloga mojewypieki: http://mojewypieki.blox.pl/2009/02/Ciasteczka-z-pekanami-i-syropem-klonowym.html
Przepis oryginalnie jest z orzechami pecan, ale z orzechami włoskimi też wyszły bardzo dobre, intensywnie orzechowe. Trzeba tylko uważać przy wycinaniu ciasteczek, bo ciasto bardzo się klei i łatwo jest go uszkodzić. Niestety ciastka zostały zjedzone tak szybko, że nie zdążyłem zrobić zdjęcia :)

Kruchy placek z orzechami

2011-10-09T19:42:00.003+02:00

Ostatnio dostaliśmy orzechy z Jasła w ilościach hurtowych (dla pułku wojska) w związku z czym nie omieszkałem poeksperymentować z nimi nieco, zwłaszcza, że uwielbiam zapach pieczonych orzechów. Oto pierwszy z serii "coś z orzechem" kruchy placek z orzechami. Przepis tradycyjnie pochodzi ze strony http://mojewypieki.blox.pl/.

Całość można znaleźć tu.
Jedna uwaga - ciasto wyszło bardzo kruche, tak że ciężko się je kroiło. Prawdopodobnie jest to kwestia orzechów włoskich, które daje się do ciasta zmielone.

Bystra

2011-10-01T21:24:00.001+02:00

Pozostałe zdjęcia: http://picasaweb.google.com/lchlebda/Bystra

Rohacze

2011-09-29T21:12:00.009+02:00

Jesienna wycieczka z Mariuszem w Tatry. Obydwoje przyznaliśmy potem, że grań Rohaczy daje radę :)

Zdjęcia z wyjazdu: http://picasaweb.google.com/lchlebda/Rohacze

Bystra Ławka

2011-09-11T23:00:00.001+02:00

Wszystkie zdjęcia tutaj: http://picasaweb.google.com/lchlebda/BystraLawka

Mała Wysoka

2011-09-03T21:52:00.011+02:00

Pozostałe zdjęcia:
http://picasaweb.google.com/lchlebda/MalaWysoka

Dubrownik

2011-08-30T22:06:00.011+02:00

Pozostałe zdjęcia:
http://picasaweb.google.com/lchlebda/Dubrownik

Czarnogóra

2011-08-30T20:37:00.018+02:00

Czarnogóra - jedno z najmłodszych państw Europy (młodsze jest chyba tylko Kosowo) - okazała się równie piękna co Chorwacja i niezwykle gorąca (do 40 stopni w cieniu). Absolutnym must see jest cała Zatoka Kotorska z największymi fiordami w basenie Morza Środziemnego. My objechaliśmy ją całą zwiedzając po drodze liczne małe miasteczka (m.in. Perast, Dobrota i Kotor). Cała Boka Kotorska jest niezwykle klimatyczna i o dziwo w miarę spokojna, z niewielką ilością turystów (poza Kotorem). Poza tym byliśmy też w Budvie i Sveti Stefan, gdzie widzieliśmy plażę z ceną 75 eur za wejście :) Wybraliśmy się także do dawnej stolicy - Cetinje, która wprawdzie nas nie zachwyciła, ale zobaczyliśmy tam prawdziwą Czarnogórę - bez turystów, z widocznymi śladami biedy, która do niedawna toczyła jeszcze ten kraj. Wracając z Cetinje wybraliśmy się starą drogą do Kotoru, zbudowaną w drugiej połowie XIX wieku przez Austriackiego inżyniera, która na tamte czasy była jednym z największych przedsięwzięć tego typu na świecie.

Wąskami, miejscami szeroka na jeden samochód droga, wznosi się na wysokość niemal 1300 m, by następnie prawie pionowym zboczem, 25 serpentynami opaść do poziomu morza. Wrażenia z jazdy są niesamowite i dlatego jest to bez wątpienia kolejny must see w Montenegro. Obecnie drogą tą jeżdżą prawie wyłącznie turyści.

Ogólnie Czarnogóra nie jest krajem drogim i nie ma tam jeszcze tylu turystów co na Chorwacji, ale widać, że za parę lat się to niestety zmieni. Także najlepiej pojechać tam jak najszybciej ;)

Pozostałe zdjęcia:
http://picasaweb.google.com/lchlebda/Czarnogora

Granaty

2011-07-17T22:30:00.002+02:00

Pozostałe zdjęcia: https://picasaweb.google.com/lchlebda/Granaty

Croissants

2011-06-14T21:35:00.009+02:00

Zapewne każdy jadł kiedyś croissants, ale mogę się założyć, że tak dobrych, jak z tego przepisu nie jadł nikt. Nie da się opisać ich smaku - trzeba je po prostu spróbować. Jeśli chodzi o przepis, to wydaje mi się, że podczas rozsmarowywania po cieście, masło powinno być zimne, bo wtedy podczas wałkowania nie będzie wychodzić na zewnątrz. Ponadto należy uważać, by żółtko, którym smarujemy ciastka nie spływało pod spód, bo wtedy może się przypalić. W tym celu nie rozrzedzałem żółtka wodą, tylko delikatnie posmarowałem samym żółtkiem przy pomocy pędzelka. Jak narazie robiłem wersje bez niczego (maślane) oraz z czekoladą (ja dałem mleczną milkę, próbowałem też z gorzką, ale wg mnie nie były zbyt dobre) i te z czekoladą zmiażdżyły mnie całkowicie :) Ponadto jeszcze jedna uwaga - wg mnie i Ani lepsze są, jak ostygną. Smacznego!

Ciastka z truskawkami

2011-06-14T21:21:00.004+02:00

Z miesiąc temu eksperymentowałem z ciastem francuskim i wypróbowałem przepis z bloga moje wypieki. Przepis jest banalny ( o ile ma się już ciasto francuskie), trzeba jednak uważać, żeby żółtko nie spłynęło pod ciastka, bo wtedy się przypalą. Mi wyszły tak:

Tagliatelle w kremowym sosie z krewetkami

2011-06-01T23:33:00.001+02:00

Ten przepis znalazłem przypadkowo. Chciałem przyrządzić krewetki inaczej niż zwykle (czyli nie na maśle) i przypomniałem sobie, że jadłem kiedyś bardzo dobrą lasagne na Chorwacji właśnie z krewetkami. I tak znalazłem ten przepis :)
Muszę przyznać, że zarówno ja, jak i Ania uznaliśmy, że ten sos DAJE RADĘ :D Naprawdę danie jest rewelacyjne i wszystko razem zajmuje max 40 minut. Makaron tagliatelle pasuje do tego idealnie, więc nie próbowałbym z innymi. Przepis nieco zmodyfikowałem, jeśli chodzi o ilość (tak naprawdę dałem wszystkiego więcej, bo wydawało mi się tego trochę za mało, ale proporcje zachowałem z wyjątkiem śmietany, której dałem mniej, bo za pierwszym razem za bardzo ją było czuć).

Składniki (na 2 porcje):
- 250g makaronu tagliatelle
- 2 łyżki oliwy z oliwek
- 2 łyżki masła
- 4 ząbki czosnku, drobno posiekane
- 1 mała papryka posiekana w drobną kosteczkę
- 250ml gęstego przecieru pomidorowego z kartonu
- 100ml białego wytrawnego wina
- 200-250g krewetek tygrysich
- 50ml śmietanki kremówki (ja dałem 30%)
- sól morska i pieprz
- 2 łyżki posiekanej natki pietruszki

Przepis jest już dokładnie taki sam, jak na stronie kwestia.smaku.pl.
Krewetki całkowicie rozmrozić, umyć i dokładnie osuszyć papierowym ręcznikiem. Na patelni rozgrzać oliwę z masłem, dodać czosnek i paprykę. Smażyć na małym ogniu do czasu aż czosnek zacznie się lekko rumienić. Wtedy dodać przecier pomidorowy i wlać wino. Doprawić solą oraz pieprzem. Gotować przez 10 minut na małym ogniu, mieszając od czasu do czasu.
W międzyczasie gotować makaron w osolonej wodzie, przez około 7 minut, odsączyć jak będzie al dente (lekko twardawy).
Na patelnię z sosem włożyć delikatnie oprószone solą krewetki, gotować na średnim ogniu po 1 minucie z każdej strony. Zmniejszyć ogień, dodać śmietankę kremówkę oraz natkę pietruszki i mieszając gotować przez 15 sekund. Na patelnię z krewetkami włożyć makaron, wymieszać i przełożyć do dwóch głębokich talerzy. Zaraz podawać.

Tarta brzoskwiniowa na cieście francuskim

2011-06-01T20:10:00.002+02:00

Pierwsze ciasto francuskie jakie zrobiłem. W oryginalnym przepisie są morele, ale jest też opcja z brzoskwiniami, którą chciałem wypróbować.

Składniki (foremka 22cm, 250g):
- ciasto francuskie
- 20g masła
- 20g cukru
- 180g kremu migdałowego (przepis na krem migdałowy jest tutaj)
- 900g moreli
- 4 łyżki stołowe marmolady lub żelu morelowego (ja kupiłem 2 małe dżemiki Tymbarku)

Co do kremu migdałowego, to jeśli będziemy robić na mniejszą foremkę, jak wg przepisu, to można dać proporcjonalnie mniej mleka, masła, mąki i cukru niż w przepisie na tartę z gruszkami. Jeśli wyjdzie za dużo to nic się nie stanie - najwyżej się go zje :). Ja osobiście mam foremkę 26cm, więc zrobiłem go dokładnie tyle, ile przy tarcie z gruszkami.

Tarta
Przygotować ciasto francuskie. Rozwałkować na grubość 2mm i wstawić do lodówki na pół godziny. Formę o średnicy 22cm posmarować masłem, posypać cukrem i wyłożyć ciastem. Wystające brzegi ściąć wałkiem, przesuwając nim po formie i mocno przyciskając. Brzegi ciasta mocno przykleić do formy, ściskając kciukiem i palcem wskazującym. Ciasto ponakłuwać widelcem i wstawić na pół godziny do lodówki.
W tym czasie przygotować krem migdałowy. Rozgrzać piekarnik do temperatury 185ºC . Dno tarty przykryć krążkiem papieru pergaminowego o średnicy centymetr większej niż foremka na tarte, pozaginanym na brzegach, posypać pestkami z brzoskwiń (lub suchą fasolą) i piec przez 12 minut.
Zdjąć papier i pestki i ponownie wstawić do piekarnika na 5 minut.
Rozprowadzić krem migdałowy na ciasto. Brzoskwinie pokroić na ćwiartki lub mniejsze kawałki (morele na połówki). Ułożyć owoce w rozetkę, skórką do dołu, tak, aby owoce nachodziły na siebie. Posypać cukrem i nanieść kilka kawałeczków masła. Wstawić do piekarnika na 22 do 25 minut: owoce powinny się skarmelizować. Wyjąć tartę z piekarnika i poczekać, aż trochę ostygnie. Za pomocą pędzelka pokryć marmoladą (lub żelem) morelową. Podawać letnie.

Ciasto francuskie

2011-06-01T19:53:00.006+02:00

Już dawno chciałem zrobić ciasto francuskie - z jednej strony podchodziłem do tematu ambicjonalnie, z drugiej strony po prostu uwielbiam ciasto francuskie. W każdym razie udowodniłem sobie, że DA SIĘ, choć napewno do najprostszych nie należy (wbrew temu, co poniektórzy piszą na blogach). Przepis wziąłem z popularnego bloga moje wypieki i zrobiłem go dokładnie, tak jak jest tam napisane. Ciasto można zamrozić (ja tak zrobiłem) i jest to bardzo dobry pomysł, zważywszy ile czasu zajmuje jego zrobienie. Najlepiej zrobić sobie kilogram, tak jak wg przepisu, który starcza np. na 3 ciasta. Jedna ważna rzecz przy cieście francuskim - należy kupić PRAWDZIWE MASŁO, a nie żadne miksy czy wyroby masłopodobne, bo nic nam z tego nie wyjdzie ;)

Tarta z gruszkami

2011-05-29T22:18:00.003+02:00

Jest to jak narazie najlepsza tarta jaką zrobiłem - idealna kompozycja gruszek i rewelacyjnego kremu migdałowego z kruchym ciastem. Przepis oczywiście z książki francuskiej :)

Składniki na ciasto kruche (foremka 26cm, ok. 300g):
- 100g zimnego masła
- 180g mąki
- 2 łyżki lodowatej wody
- 1/4 łyżeczki soli
- 1 małe jajko (albo połowa zwykłego)
- 2 łyżeczki cukru

Składniki na krem migdałowy (300g):
- 10g masła (płaska łyżka)
- 0,1l mleka
- 1 łyżeczka cukru waniliowego
- 1 duże jajko
- 25g mąki
- 30g mielonych migdałów
- sól
- 20g cukru

Pozostałe składniki:
- 10-12 połówek gruszek (mogą być w syropie)
- 4 łyżki stołowe żelu morelowego (ja kupiłem takie 2 małe dżemiki tymbarku)

Ciasto
Masło pokroić na kawałki, aby zmiękło. W miseczce roztrzepać jajko. Mąkę przesiać do miski lub na stolnicę i wsypać dużą szczyptę soli. Uformować kopczyk, zrobić wgłębienie i w środek włożyć masło, roztrzepane jajko oraz wlać lodowatą wodę. Jak najszybciej połączyć wszystkie składniki. Z ciasta uformować kulę, nawet jeżeli kawałeczki masła nie zostały dobrze zagniecione. Ciasto zawinąć w folię aluminiową i włożyć na 1 godzinę do lodówki. Następnie wyłożyć na stolnicę posypaną mąką i wyrabiać dłonią, aby zagnieść pozostające jeszcze kawałeczki masła.

Krem migdałowy
Masło wyjąć z lodówki aby było miękkie. Podgrzać w rondelku mleko z cukrem waniliowym.
W makutrze roztrzepać jajko, dodać cukier waniliowy, cukier i szczyptę soli. Ucierać, aż masa zjaśnieje. Mieszając, dodać mąkę, a następnie, nie przerywając mieszania, przelać wrzące mleko.
Przelać krem do rondelka i podgrzewać na małym ogniu, aż się zagotuje. Zdjąć z ognia. Wtedy dodać miękkie masło, mielone migdały i dokładnie wymieszać.
Jeszcze gorący krem posypać lekko cukrem, aby podczas stygnięcia nie utworzyła się skórka.

Tarta
Przygotować ciasto kruche i odstawić na 1 godzinę w chłodne miejsce. Przyrządzić krem migdałowy, trzymać go w chłodnym miejscu. Gruszki osączyć (jeśli są w syropie). Piekarnik rozgrzać do temperatury 190ºC. Ciasto rozwałkować na grubość 2mm i ostrożnie przełożyć go do posmarowanej masłem formy na tartę o średnicy 26cm. Naokoło ciasta uformować niewysoki brzeg. Przelać krem migdałowy do połowy wysokości i wygładzić szpatułką. Gruszki pokroić na plasterki grubości 2mm i układać naokoło pokrywając powierzchnię. Wstawić do piekarnika na pół godziny. Gdy tarta ostygnie, pędzelkiem nanieść żel morelowy.

Tarta z czekoladą i orzechami pecan

2011-05-29T20:06:00.012+02:00

Zaczynam spisywać zaległe przepisy, które robiłem przez ostatnich kilka miesięcy. W kolejności chronologicznej. Pierwszy przepis jest kompilacją przepisu Magdy oraz mojej ulubionej książki francuskiej. Tak więc:

Składniki na ciasto kruche (foremka 24cm, ok. 300g):
- 100g zimnego masła
- 180g mąki
- 2 łyżki lodowatej wody
- 1/4 łyżeczki soli
- 1 małe jajko (albo połowa zwykłego)
- 2 łyżeczki cukru

Składniki na nadzienie:
- 180g orzechów pecan (może być mniej, ja kupiłem akurat takie opakowanie w Almie)
- 3 łyżki masła
- 3 jajka
- 100g brązowego cukru
- 1 łyżeczka do kawy wanilli w proszku (lub cukru waniliowego)
- 1/2 łyżeczka soli
- 200g syropu kukurydzianego lub golden syrop
- 2 łyżki burbona (dałem whiskey)
- 100g gorzkiej czekolady

Ciasto
Masło pokroić na kawałki, aby zmiękło. W miseczce roztrzepać jajko. Mąkę przesiać do miski lub na stolnicę i wsypać dużą szczyptę soli. Uformować kopczyk, zrobić wgłębienie i w środek włożyć masło, roztrzepane jajko oraz wlać lodowatą wodę. Jak najszybciej połączyć wszystkie składniki. Z ciasta uformować kulę, nawet jeżeli kawałeczki masła nie zostały dobrze zagniecione. Ciasto zawinąć w folię aluminiową i włożyć na 1 godzinę do lodówki. Następnie wyłożyć na stolnicę posypaną mąką i wyrabiać dłonią, aby zagnieść pozostające jeszcze kawałeczki masła.

Tarta
Orzechy rozkroić wzdłóż na pół i przyrumienić na patelni lub w piekarniku. W makutrze utrzeć jajka, cukier, syrop, wanilię i sól, następnie dodać stopione masło i burbon. Na końcu dodać orzechy i posiekaną czekoladę i delikatnie wymieszać.
Piekarnik rozgrzać do temperatury 200ºC. Ciasto rozwałkować na grubość około 3mm i włożyć do posmarowanej masłem formy o średnicy 24cm. Następnie ponakuwać ciasto widelcem. Nadzienie przelać na tartę i piec około 30 minut dopóki brzegi lekko się nie powiększą.

Uwagi:
- syrop kukurydziany można kupić w sklepach ekologicznych (np. w galerii), golden syrop np. w Almie i jest ze 2 razy tańszy niż kukurydziany
- orzechy pecan kupiłem w Almie, są dosyć drogie, ale podobno można je zastępić orzechami włoskimi, które w smaku są podobne
- tarta ta wychodzi dosyć słodka, więc jeśli ktoś chce może dać trochę mniej cukru

No i nastąpił ciąg dalszy - co było do przewidzenia...

2011-05-26T20:34:00.003+02:00

No to mamy ciąg dalszy sąsiedzkiej historii - dla przypomnienia: pamiętna impreza Młodego, piętro niżej z grudnia zeszłego roku, zakończona "wjazdem policji na chatę" i ucieczką gości "w popłochu" przez okna. Jakiś czas trzeba było czekać ale jednak. Co było do przewidzenia. Niedługo po całym zajściu Luke dostał wezwanie na komisariat w celu złożenia zeznań. Poszedł, powiedział co widział - czyli właściwie niewiele i myśleliśmy, że na tym sprawa się zakończy. Nic bardziej mylnego. Ostatnio miała miejsce w naszej kamienicy najprawdziwsza w świecie WIZJA LOKALNA. Z kamerzystą, fotografem, śledczymi i Młodym, który z miną przerażonego niewiniątka - zupełnie nie ten sam człowiek, który parę misięcy temu wrzeszczał na policjantów mówiąc im co o nich myśli - opowiadał jak to strasznie i brutalnie potraktoali go stróże prawa. Eh... życie jest ciężkie - zwłaszcza życie Młodego:P Jak by tego było mało - dzisiaj odwiedzili nas - a właściwie mnie bo Łukasza nie było - dwaj panowie po cywilnemu. Nie można powiedzieć, żeby byli mili - dopiero po moim stwierdzeniu, że to nie ja coś zrobiłam zmienili trochę ton. Wrrrrrrrrrrr ale mi podnieśli ciśnienie. Przepytali mnie wnikliwie o to co widzieliśmy?, gdzie?, o której?, po co?, dlaczego? i w ogóle byli jednym wielkim znakiem zapytania. Zaczynam powilii mieć doś Młodego i całej tej historii...

Wesołych Świąt!

2011-04-24T08:56:00.003+02:00

Zdrowych, spokojnych Świąt Wielkanocnych,

Miłej atmosfery przy rodzinnym stole,

No i mokrego Śmigusa Dyngusa!

Czerwone Wierchy zimą

2011-02-27T22:16:00.012+01:00

Krótka fotorelacja z naszego dzisiejszego wypadu w Tatry. Ludzi bardzo mało, pogoda idealna - nie za ciepło, nie za chłodno, praktycznie bezwietrznie. Tylko śniegu wciąż trochę mało.
Zdjęcia z wycieczki: https://picasaweb.google.com/lchlebda/CzerwoneWierchyZima#

Grześ, Rakoń zimą

2011-02-14T19:33:00.000+01:00

W ostatni weekend wybraliśmy się w Tatry na łatwy, lekki i przyjemny zimowy szlak - tak w ramach rozgrzewki :) Tak nawiasem mówiąc ta zima w Tatrach jest równie beznadziejna, jak poprzednia.

Zdjęcia z wycieczki: https://picasaweb.google.com/lchlebda/GrzesRakonZima#

Gdzie ta zima?

2011-02-07T21:32:00.005+01:00

No i proszę - Łukaszowi spodobały się narty:D W związku z tym w sobotę mimo nie sprzyjających warunków- 12 stopni ciepła, silny wiatr i prawie całkowity brak śniegu (biało było tylko na naśnieżonym stoku) wybraliśmy się na narty do Podstolic. Pomimo bliskiego spotkania z orczykiem zakończonego wielkim siniakiem wyjazd się udał (nie było ani jednego upadku :D ). Mam jednak nadzieję, że zima wróci i w następny weekend warunki będą lepsze. W końcu już znaleźliśmy narty dla Łukasza więc fajnie by było gdyby miał szansę je wypróbować :D

Sezon rozpoczęty!

2011-01-31T22:10:00.005+01:00

W końcu się udało! Po długim zastanowieniu, dokładnym przemyśleniu i przeanalizowaniu wszystkich możliwych ZA i PRZECIW Łukasz dał się namówić na wyjazd na NARTY! Tak więc korzystając z ładnej pogody i kilku dni wolnego wybraliśmy się do Jasła, a stamtąd razem z rodzicami na stok:D Na pierwszy raz wybraliśmy Chyrową- mały stok położony niedaleko Jasła. No i zaczęło się tak:

Instruktor był cierpliwy i wytrwały:

W drugim dniu naszego narciarskiego szaleństwa wybraliśmy się do Smerekowca. Podobnie jak Chyrowa, Smerekowiec jest bardzo dobrym miejscem dla wszystkich początkujących narciarzy (oba stoki polecamy, chociaż tym razem zdecydowanie lepiej przygotowany był ten w Smerekowcu). Pogoda była przepiękna, kolejek nie było w ogóle, a Łukaszowi z każdym zjazdem szło lepiej:D Wiedziałam, że mój mąż jest zdolny ale żeby aż tak?

Tak więc wyjazd udał się wspaniale:D

Jestem dumna z mojego męża:D

No i już planujemy następny - tym razem weekendowy - wypad na nartki :D Najwyższy czas chyba wrócić do starej dobrej zasady - nieważne co się dzieje w tygodniu, byle w weekend śnieg był dobry :D :D :D Uwielbiam narty! :D

Pizza

2011-01-23T18:32:00.009+01:00

Moja pierwsza w życiu pizza i od razu wyszła :) A to dzięki świetnemu przepisowi z bloga Magdy. Przede wszystkim ciasto na pizzę wyszło idealne - lekko chrupiące, nie grube (oczywiście można mniej rozwałkować, jak ktoś woli grube), nie za cienkie. "Drożdżak", jak go nazwała Ania urósł dopiero gdzieś po godzinie. Jeśli się chce, żeby drożdżak urósł szybciej, to można nagrzać w kuchni albo położyć garnek z drożdżakiem na gorącym palniku, bo ciasto drożdżowe lubi ciepło. Przepis Magdy jest idealny na 4 osoby, a pizza z tej ilości ciasta starcza na blachę wielkości kuchenki.
Tak wyglądał drożdżak przed urośnięciem:

Składniki na ciasto:
- 25g świeżych drożdży
- 1,5 szklanki ciepłego mleka (lub ciepłej wody)
- 3,5 szklanki mąki (ja zrobiłem z krupczatki, bo taką miałem)
- łyżka oliwy z oliwek
- 1,5 łyżeczki soli

Składniki na sos:
- puszka pomidorów w kawałkach
- 1 łyżka octu (ja dałem winny z czerwonego wina, powinien być balsamiczny)
- 2 duże ząbki czosnku
- 1/2 łyżeczki bazylii
- 1/2 łyżeczki oregano
- pieprz
- 1/2 łyżeczki soli

Składniki na wierzch pizzy (w zależności od uznania):
- 150g salami
- 1 cebula
- oliwki
- 150g sera mozarella
- oregano
- sól, pieprz

Drożdże zalać ciepłym mlekiem, rozmieszać i odstawić na 15 min. Mąkę przesiać, zrobić w niej zagłębienie, do którego wlać drożdże, oliwę, dodać 1,5 łyżeczki soli. Ciasto dobrze wyrobić, umieścić w naczyniu, przykryć ściereczką i zostawić do podwojenia objętości (ok. 1-1,5 godziny). Wyrośnięte ciasto uderzyć pięścią. Na stolnice sypnąć trochę mąki i następnie rozwałkować na niej ciasto. Uformować spód na pizzę, pozostawiając grubsze brzegi.

W między czasie przygotować sos i wierzch pizzy. Sos robi się szybko mieszając ze sobą wszystkie składniki: odsączone z zalewy pomidory (żeby nie było za rzadkie), zioła, pieprz, sól, ocet i wyciśnięty czosnek. Na wierzch pizzy dajemy już co chcemy. Ja zrobiłem z pieczarkami, cebulą, salami i oliwkami. Cebulę i pieczarki można wcześniej podsmażyć na oliwie i doprawić solą i pieprzem. Ciasto posmarować równomiernie sosem pomidorowym, nałożyć cebulę, pieczarki, salami i posypać wszystko oregano. Ser dajemy później. W między czasie nastawić piekarnik na maksymalną temperaturę wraz z blachą, na której upieczemy pizzę, tak, żeby blacha była mocno nagrzana. Przed położeniem pizzy, blachę należy polać odrobiną oliwy i równomiernie rozprowadzić. Pizzę pieczemy w maksymalnej temperaturze przez ok. 20 minut, w między czasie po 10 minutach posypujemy na wierzchu serem.

Pasta z tuńczyka

2011-01-23T16:36:00.004+01:00

Kolejny dzień - kolejna pasta :) Dzisiaj rano wypróbowałem drugi przepis z tego samego odcinka Makłowicza, co pasta sardynkowa, którą opisywałem wczoraj. Moim zdaniem z tuńczyka jest jeszcze lepsza i równie prosta. Oto przepis:

Składniki:
- 2 puszki tuńczyka z oleju
- 4 fileciki z sardeli (anchois)
- 100g masła
- 2 łyżki słodkiego porto (ja dałem wino wytrawne i też jest ok)
- sok z połowy małej cytryny
- szczypta ciri-ciri (lub pieprz cayenne)
- sól

Tuńczyka odcedzić z oleju i przełożyć do miski. Następnie do miski włożyć anchois i masło. Zmiksować na gładką masę. Dodać piri-piri, dolać wino i sok z cytryny, doprawić do smaku solą, a następnie ponownie wszystko zmiksować.

Jestem ciekaw, jakby smakowało ze słodkim porto.

Galareta z kurczakiem

2011-01-23T16:28:00.003+01:00

Zaległości kulinarnych ciąg dalszy. W zeszłym tygodniu zrobiłem pierwszy raz galaretę. Wykorzystałem przepis Magdy, którego zdecydowanie polecam. Przepis wystarczył na dokładnie 10 barszczówek. Niestety zjedliśmy wszystko tak szybko, że nie zdążyłem zrobić zdjęcia :P W każdym razie było bardzo dobre i proste do zrobienia.

Dorsz duszony w sosie śmietanowo-cytrynowym

2011-01-22T18:34:00.010+01:00

Kolejny przepis z francuskiej książki kucharskiej i kolejna ryba (jako, że jestem koneserem ryb). Oryginalnie w przepisie występują filety z dorsza, ale ja zrobiłem z całego dorsza (waga ok. 0,5 kg) i wyszło ok.

Składniki:
- 800g filetów z dorsza (albo cały dorsz)
- 1-2 cebule
- 30g masła
- 0,2l białego wina
- 0,2l śmietany 18%
- sok z 1/2 lub całej cytryny (zależy jak bardzo cytrynowy chcemy mieć sos)
- sól, pieprz

Jeżeli nie mamy filetów, to obieramy dorsza, solimy go i pieprzymy. Siekamy cebulę.
Na patelni stopić masło, wrzucić cebule i smażyć 10-15 minut, od czasu do czasu mieszając. Następnie włożyć rybę, obsmażyć na ogniu, tak żeby mięso zrobiło się białe i wyjąć na talerz. Do cebuli wlać białe wino i odparować płyn do połowy objętości. Dodać śmietanę, sok z cytryny i dokładnie wymieszać i dalej gotować 5 minut na dużym ogniu, aż sos zgęstnieje. Wówczas włożyć do sosu ryby i dusić 5-10 minut.
Dorsza można podawać z frytkami lub ziemniaczkami pieczonymi na oliwie i maśle, a jako dodatek np. kapustę kiszoną. Voilà!

Zapiekanka ziemniaczana z miodem i salami

2011-01-22T15:19:00.004+01:00

To mój autorski przepis, który powstał dlatego, że lubię zapiekanki ziemniaczane, salami i miód. Dawno temu postanowiłem to wszystko połączyć i przetestować na sobie :) Danie to jest robione przeze mnie zawsze na czuja, więc nie należy uważać, by nie było czegoś więcej albo mniej. Mniej więcej wygląda to tak:

Składniki:
- 300g salami
- z pół kilo cebuli
- z kilogram ziemniaków
- 6-10 łyżek miodu
- 150g śmietany 18%
- 150g startego sera mozarella
- gałka muszkatołowa
- kminek
- tymianek
- sól, pieprz

Cebulę kroimi w talarki, ziemniaki obieramy i kroimy w plastry. Układamy wszystko warstwami - najpierw ziemniaki, posypujemy kminkiem, gałką muszkatołową, tymiankiem, solą i pieprzem, dajemy cebulę, ze 2 łyżki miodu (najlepiej taki lejący - jest łatwiej go rozlać po cebuli i ziemniakach) i przykrywamy to salami. Gdy skończą nam się składniki na koniec dajemy ziemniaki, przyprawy, polewamy to wszystko śmietaną i posypujemy startym serem. Dajemy do rozgrzanego piekarnika (180 stopni) i pieczemy z godzinę (tak żeby ziemniaki stały się miękkie.
Proste, szybkie, tanie i smaczne - same plusy :)

Pstrąg tęczowy po bretoński

2011-01-22T14:44:00.003+01:00

Trochę nadrobię zaległości kulinarne na naszym blogu i wrzucę jeszcze parę przepisów, które wypróbowałem ostatnio. Na pierwszy ogień pstrąg tęczowy po bretońsku. Pstrąg tęczowy tym się różni od zwykłego potokowego, że jest dużo większy, a tak poza tym smakuje tak samo. Przygotowuje się go trochę inaczej, z racji tego, że jest duży (więc odpada usmażenie go w całości na patelni). Ten przepis wziąłem jak zwykle z mojej ulubionej książki kuchni francuskiej.

Składniki:
Na krótki smak do gotowania ryby (czyli rosół):
- 2 marchewki
- 2 małe cebule
- bukiet aromatyczny na rosół (seler, por, pietruszka)
- 1 łyżka stołowa soli lub 4 kostki rosołowe
- 10 ziarenek pieprzu
- 0,2l octu
- 2l wody

Na pstrąga:
- 1 pstrąg tęczowy o wadze ok. 1kg (nasz ważył chyba z 1,5 kg)
- 60g masła
- 200g wędzonego boczku
- 3 szalotki
- 250g pieczarek
- 0,3l białego wina
- 0,1l śmietany 18%
- sól, pieprz
- ziemniaki
- 2 łyżki stołowe oliwy

Najpierw przygotowujemy krótki smak.
Marchewkę i cebulę obrać, pokroić w talarki i włożyć do wody wraz z bukietem aromatycznym. Zagotować i gotować 20 min. Wtedy dodać sól (lub rosołki), pieprz i ocet. Zestawić z ognia i zostawić na 10 min., aby wszystkie smaki dobrze się wymieszały. Następnie przecedzić przez sitko lub po prostu wyciągnąć warzywa.
Pstrąga umyć. Kiedy krótki smak zacznie wrzeć, włożyć do niego rybę i gotować 25-30 minut na małym ogniu. W tym czasie obrać ziemniaki i pokroić w kostkę. Na patelni rozgrzać 20g masła z oliwą i usmażyć ziemniaki. Pokrojony w kostkę boczek zrumienić bez tłuszczu na patelni. Posiekać szalotkę, drobno pokroić pieczarki. Na patelni stopić resztę masła i smażyć na nim przez 5 minut szalotkę. Dodać pieczarki i smażyć kolejne 5 min. Wlać białe wino i dusić jeszcze przez 10 min. Dodać śmietanę, doprawić solą i pieprzem. Pstrąga odsączyć z wywaru. Na talerzach wyłożyć usmażony boczek, ziemniaki, na wierzchu położyć pstrąga. Sos doprawić do smaku, polać nim rybę i natychmiast podawać.

Zamiast ziemniaków smażonych w kostkę, można po prostu zrobić frytki - pasują idealnie. Niestety nie mam zdjęcia z tego dania, ale zapewniam, że było wyjątkowe - bardzo oryginalne połączenie ryby z wędzonym boczkiem, pieczarkami, śmietaną i winem. "Eksplozja smaków" - rzekłby Makłowicz :)

Pasta sardynkowa

2011-01-22T14:27:00.004+01:00

Przepis pochodzi z jednego z odcinków "Makłowicz w podróży". Chodził za mną już dobrych parę miesięcy, od kiedy obejrzałem odcinek Makłowicza w Portugalii (przy okazji zapragnąłem tam pojechać). Przepis jest prosty, jedynie składników alkoholowych nie każdy może mieć w domu. My akurat mieliśmy, więc odważyłem się wypróbować przepis. A oto i on:

Składniki:
- 1 puszka sardynek w oleju (ja miałem chyba 150g)
- 100g masła
- 2 łyżki porto (ja dałem po prostu wytrawne wino)
- 1 łyżka whisky
- 1 łyżka pasty pomidorowej (kupiłem grecką pastą paprykowo-pomidorową, bo nie znalazłem czystej pomidorowej)
- szczypta piri-piri (lub pieprzu cayenne)
- natka pietruszki
- sól, pieprz

Sardynki zmiksować z masłem na gładką masę. Dodać porto, whisky, pastę pomidorową, pieprz cayenne oraz poszatkowaną pietruszkę. Wszystko ponownie zmiksować. Posolić i popieprzyć do smaku.

Pasta jest naprawdę bardzo dobra i prosta do zrobienia. Taka ilość starczyła dla naszej dwójki na kolację i śniadanie :)

DIY - woreczek na guziki lub OPAKOWANIE NA JEDNĄ MANDARYNKĘ :P

2011-01-16T15:07:00.004+01:00

Ponieważ ostatnio zima nas nie rozpieszcza i niestety nie da się ulepić bałwana ani pozjeżdżać na sankach (a ileż można siedzieć przy kompie - nie odpowiadajcie :P), spędzamy długie zimowe wieczory tak jak za dawnych czasów. W związku z tym wczoraj postanowiłyśmy z Ottawką wypróbować moją nową książkę do patchworków, którą dostałam od Asi i Jurka. Nie było łatwo bo maszyny do szycia używałam pierwszy raz w życiu, ale po krótkim w pełni profesjonalnym przeszkoleniu udało się. Moje wczorajsze dzieło – zgodnie z pierwotnym planem - zostanie woreczkiem na guziki, a nie opakowaniem na JEDNĄ MANDARYNKĘ :P

Pierwsza próba AMBITNYCH patchworków zakończyła się sukcesem :D

Złota księga czekolady - Ciasteczka z wiórkami z gorzkiej i białej czekolady

2011-01-09T23:14:00.006+01:00

Dzisiaj postanowiliśmy wypróbować pierwszy przepis z naszej "Złotej księgi CZEKOLADY", którą przyniósł nam Mikołaj. Ten Mikołaj to chyba chce żebyśmy baaaaardzo "zgrubli" bo ciasteczka wyszły super. No i pachną tak, że nie da się ich nie jeść :)
Tak więc zapraszamy na pyszne ciasteczka z czekoladą :D Na wypadek gdyby ktoś nie zdążył nas odwiedzić zanim Łukasz wszystko zje, podzielimy się z Wami przepisem. Nie będziemy przecież objadać się sami :P

Przepis jest bardzo prosty. Tak więc:

375 g (2 i 1/4 szklanki) mąki
1/2 łyżeczki sody oczyszczonej
1/4 łyżeczki soli
200 g (1 kostka) masła
150 g (3/4 szklanki) cukru
50 g (1/4 szklanki) jasnego brązowego cukru
2 duże jajka
2 łyżeczki esencji waniliowej (może być migdałowa)
180 g (2 tabliczki) gorzkiej czekolady
180 g (2 tabliczki) białej czekolady

Liczba ciastek: ok 36
Czas przygotowania: 25 min
Czas pieczenia: 10 - 15 min

Rozgrzać piekarnik do temperatury 180 stopni C i wysmarować masłem 2 blachy do pieczenia (można użyć papieru do pieczenia żeby ciasteczka się nie przypaliły). W dużej misce wymieszać mąkę, sodę i sól. W drugiej misce mikserem na wysokich obrotach utrzeć masło z dwoma rodzajami cukru na gładki krem. Dodać kolejno jajka i dobrze wymieszać je z masą. Przestawić mikser na niskie obroty, do masy dodać esencję waniliową i stopniowo wsypywać przygotowana mieszankę z mąką. Po wyrobieniu ciasta dodać wiórki czekoladowe i dokładnie wymieszać (ręcznie - czyli łyżką :P). Kłaść na blachach kawałki ciasta wielkości małej łyżeczki w odległości ok 8 cm od siebie (ciasteczka "powiększą" się w czasie pieczenia). Wstawić do nagrzanego piekarnika na 10 - 12 min, aż lekko zbrązowieją na brzegach. Po upieczeniu odstawić blachy na ok 5 min, a następnie zdjąć ciastka i pozostawić do całkowitego schłodzenia.

To oryginalny przepis, który zastosowaliśmy. Po spróbowaniu ciasteczek doszliśmy do wniosku, ze następnym razem można dać mniej cukru (ciastka są baaardzo słodkie) no i zamiast ścierać czekoladę na wiórki można by ją pokruszyć na drobne kawałki - dzięki temu zamiast całkowicie czekoladowych ciasteczek wyjdą ciasteczka z kawałkami czekolady. Ale to takie nasze spostrzeżenie - generalnie przepis jest super :D

Aha! Bardzo ważna sprawa - do wkładania i wyciągania ciasteczek do i z piekarnika bardzo przydaje się mężczyzna - mąż, chłopak albo kolega. Nie żeby to było jakieś ciężkie albo odpowiedzialne zadanie :P Po prostu zawsze przyjemniej posiedzieć w kuchni we dwoje ;)

Smacznego!!!

Kino? Teatr? Nieee - rozrywek mamy dość bez wychodzenia z domu :P

2010-12-06T23:48:00.004+01:00

Ostatni tydzień był męczący – praca i „nagły atak zimy” dały nam się we znaki. Tym bardziej cieszyliśmy się z nadchodzącego weekendu. Piątkowa impreza u Ottawki i Mateusza gwarantowała wspaniałą zabawę no i spotkanie z dawno (i niedawno) nie widzianymi znajomymi. Sobotę natomiast postanowiliśmy spędzić w domu na słodkim lenistwie, odpoczynku od zimy i pracy, na czytaniu książek i oglądaniu filmów – nasz plan obejmował ciszę spokój i błogie lenistwo, z kubkiem gorącej miodowo- imbirowo-malinowej herbaty z cytryną lub grzanego wina.

Zgodnie z planem piątkowa impreza udała się wspaniale. Wyszaleliśmy się do późna – tym bardziej plan leniwej soboty coraz bardziej nam się podobał. Wszystko szło jak najlepiej – książka, ciepły kocyk, cicha muzyka w tle – no nic lepszego na zimowy wieczór chyba nie da się znaleźć… Nagle sielanka się skończyła. Z dołu zaczęła dobiegać głośna muzyka i bliżej nieopisane hałasy. Impreza piętro niżej najwyraźniej zaczynała się rozkręcać. No cóż – jako, że dzień wcześniej sami dobrze się bawiliśmy... W końcu każdy ma czasem prawo do odrobiny radości w życiu, nawet jeżeli ma 17 lat i właśnie przewraca mieszkanie do góry nogami. Odłożyliśmy książki i zaczęliśmy rozmawiać – może czytać się nie da ale pogadać o głupotach zawsze można. Wprawdzie doskonale słychać – przez pozamykane okna - czego słuchają koledzy na dole, a hałas na korytarzu jest delikatnie mówiąc spory, ale co tam, jesteśmy cierpliwi i wyrozumiali. W końcu impreza to impreza.

A jednak. Nie wszyscy wykazali się taką wyrozumiałością. W końcu ktoś z sąsiadów zadzwonił na policję – może dlatego, że dzieci nie mogły spać, a może miał na rano do pracy, albo zły humor i chciał w spokoju spędzić wieczór…

Radiowóz dość szybko podjechał i policjanci zapukali do mieszkania, aby uciszyć imprezowiczów. Normalnie w takiej sytuacji wychodzi jedna osoba mówi, że oczywiście przepraszamy i że już będzie spokój. Policjanci z groźnymi minami pouczają, że następnym razem wypiszą mandat wszystkim razem i każdemu z osobna i na tym interwencja się kończy a impreza w najlepsze trwa dalej – może tylko nieco ciszej. Tak jest z reguły. Czasem jednak zdarza się „wyjątek od reguły”. NO I WŁAŚNIE TAK BYŁO TYM RAZEM.

Widząc patrol policyjny „Młody” (17-letni organizator imprezy) wraz z resztą towarzystwa zabarykadował się w mieszkaniu. Policjanci dobijali się dobre pół godziny, a kiedy w końcu udało im się wejść do środka, rozpoczęły się krzyki i wrzaski jakich nie słyszeliśmy chyba nigdy. „Młody” bez zająknięcia wywrzeszczał co myśli o „stróżach prawa i porządku” i kazał im „wyyyyyjść” (jakoś tak podobnie to brzmiało :P) z mieszkania. Po czym został obezwładniony i wyprowadzony na zewnątrz w celu (jak się okazało później) wykonania telefonu do Mamy. W międzyczasie podjechały jeszcze ze 2 radiowozy.

Przyjazd Mamy wiele nam wyjaśnił – zwróciła się ona bowiem do funkcjonariuszy podobnymi słowami jak wcześniej jej syn – no cóż widać, że miał z kogo brać przykład. Po dłuższych przepychankach słownych, część uczestników imprezy została wyprowadzona i zapakowana do radiowozów a część opuściła mieszkanie o własnych siłach. Mama natomiast rozpoczęła dochodzenie pukając po kolei do wszystkich mieszkań – no w końcu i tak nikt nie spał:P – i pytając kto śmiał wezwać policję kiedy jej syn się bawił. Kiedy w końcu znalazła „winnego” powiedziała mu co o nim myśli, dodając serię wyzwisk i była wielce oburzona, że nie przyjął „upomnienia” z pokorą, a śmiał coś odpowiedzieć… Eh…

Cała sprawa zakończyła się koło 1 w nocy… Tak właśnie minęła nasza spokojna sobota, kiedy to bez wychodzenia z domu, siedząc na kanapie, zupełnie zażenowani, nie wiedząc czy śmiać się czy płakać, mogliśmy wysłuchać epizodu „z życia naszej kamienicy”.

A żeby było śmieszniej, dzisiaj odwiedził nas przesympatyczny pan policjant, z pytaniem czy chcielibyśmy zeznawać w sądzie jako świadkowie, bo jak się okazało policja wniosła oskarżenie – przeciwko komu? Pewnie przeciwko „Młodemu” a może przeciwko „Mamie”? Nie dociekaliśmy. Na odchodnym policjant z uśmiechem stwierdził, że już dawno nie widział imprezy, gdzie uczestnicy uciekali przez okna przed policją. Dobrze, że „Młody” mieszka na parterze to nie mieli wysoko, ale i tak straty w ludziach były – złamana noga sztuk jeden (o większych stratach policjant nie słyszał).

No cóż. Kino? Teatr? Aaaa tam - nie ma to jak naprawdę dobra impreza :P Wszystkich zainteresowanych dalszymi odcinkami cyklu "z życia naszej kamienicy" zapraszamy na naszą kanapę. Niestety (a może właśnie "stety") nie jesteśmy w stanie zagwarantować kiedy i czy następne odcinki się pojawią :P :P :P

Andrzejki 2010

2010-11-30T21:23:00.006+01:00

W tym roku na Andrzejki wybraliśmy się do Karola. Wymaganiem gospodarza było, aby goście byli przebrani. Zadanie było trudne (:P) ale kreatywność uczestników okazała się ogromna. Zabawa udała się wspaniale, jedzonko było pyszne, a przeboje "wszech czasów" wybierane przez DJ Łukaszka sprawiały, że nogi same rwały się do tańca. Nie wiem tylko jak sąsiedzi to znieśli - ale trzeba im przyznać BYLI DZIELNI :D

Sernik mokka

2010-11-06T18:43:00.005+01:00

Zrobiło się zimno, mamy więc dużo czasu na eksperymenty kulinarne. Dzisiaj przetestowaliśmy sernik z gruszkami. Wyszedł przepyszny :)

Zapraszamy więc na sernik - jeżeli ktoś chce spróbować to lepiej szybko bo Łukasz już się zabiera za ciasto, więc nie wiadomo czy coś zostanie :P

Ten przepis poleciła nam Magda, dzięki której już nie raz mieliśmy okazję spróbować różnych pyszności. Magdy trzeba słuchać ;) Polecamy!

Sławkowski Szczyt

2010-10-31T23:55:00.014+01:00

Wczoraj ostatni raz w tym sezonie (chyba, że wybierzemy się do jakiegoś schroniska) wybraliśmy się w Tatry Słowackie. Szlaki zamykają za 5 minut :) I niestety ponad 7 miesięcy trzeba będzie czekać do ich otwarcia. Weszliśmy na Sławkowski Szczyt (2452 m) ze Starego Smokowca niebieskim szlakiem. Do Smokowca dojechaliśmy w niecałe 2h, także całkiem szybko i wyszliśmy dokładnie o wschodzie słońca.

Miało być ciepło, ale halny który wiał sprawił, że miejscami temperatura odczuwalna z pewnością była poniżej 0 stopni (w Krakowie było +15). Warunki na południowych stokach były jesienne, a dopiero gdzieś od 2000 metrów miejscami zimowe. Natomiast zupełnie inaczej po północnej stronie - tam warunki praktycznie zimowe, choć śniegu niewiele.

Co do szlaku to jest on żmudny i dosyć męczący, głownie przez to, że trzeba pokonać prawie 1500 metrów wysokości - to chyba jedno z największych przewyższeń w Tatrach. Trudności na szlaku prawie nie ma i gdyby nie warunki (sporo oblodzeń, a także śnieg), to można by powiedzieć, że jest to szlak prosty. A tak, to trzeba było mieć co najmniej kijki i odpowiednie buty. Ludzi było bardzo mało, dosłownie kilka osób na szczycie - sami Słowacy. Co ciekawe - wszyscy byli naprawdę świetnie wyposażeni - niektórzy nawet za nadto (np. kilku miało czekany, co nas nieźle rozbawiło wziąwszy pod uwagę ilość śniegu :) ). W każdym razie w przeciwieństwie do Polski tam na niektóre szczyty raczej nie chodzą osoby przypadkowe.

Co do widoków, to panorama ze Sławkowskiego wynagradza długie podejście i zwłaszcza w zimie musi robić niesamowite wrażenie.

Tu są zdjęcia z wycieczki:
http://picasaweb.google.com/lchlebda/SlawkowskiSzczyt#

Essential Killing

2010-10-25T23:06:00.004+02:00

Byliśmy wczoraj na najnowszym filmie Jerzego Skolimowskiego nagrodzonym na festiwalu w Wenecji. Do obejrzenia filmu zachęcił nas trailer oraz fakt, że film był oklaskiwany na stojąco przez samego Quentina Tarantino - przewodniczącego tegorocznego festiwalu. Nie będę się tu rozpisywał na temat filmu, napiszę krótko: mnie film trochę rozczarował, na pewno nie nazwałbym go wybitnym i to nie dlatego, że nie zrozumiałem przekazu :) Zrozumiałem i mimo wszystko czegoś mi tam brakowało. Natomiast Ani podobał się chyba bardziej niż mi.

Na koniec dodam jeszcze, że niewątpliwym plusem filmu jest gra głównego aktora - Vincenta Gallo oraz rewelacyjne zdjęcia. I jeszcze jedno - nie oglądajcie wcześniej trailera ;)

Gran Torino

2010-10-24T11:31:00.002+02:00

Jeżeli ktoś jeszcze nie widział, to obowiązkowo powinien obejrzeć. Gran Torino to - jak zadeklarował sam mistrz - ostatni film z jego udziałem. Czy dotrzyma słowa, to się okaże, w ostatnich latach i tak znacznie częściej występował za, niż przed kamerą. W każdym razie, jeżeli faktycznie ostatni raz zobaczyliśmy go na wielkim ekranie, to było to pożegnanie godne mistrza. I tym bardziej należy ten film zobaczyć - jeden z najlepszych, jakie Clint Eastwood wyreżyserował.

Moon

2010-10-19T23:35:00.002+02:00

Dobry film widzieliśmy wczoraj. Może nie wybitny, ale na pewno interesujący i jeden z ciekawszych filmów sf ostatnich lat. Miłośnicy wartkiej akcji będą zawiedzeni - zamiast fajerwerków w postaci efektów specjalnych dostajemy psychologiczno - filozoficzno - etyczną ucztę, dla której muzyka bynajmniej nie jest tylko tłem. Clint Mansell dał radę. Muzyka wypełnia całą wolną przestrzeń, jest chłodna i stonowana, ale na pewno nie nudna. Jeśli komuś podobała się Odyseja Kosmiczna, to powinien się skusić.

DIY czyli 'Do It Yourself' :]

2010-10-19T20:11:00.014+02:00

Jakiś czas temu stwierdziliśmy, że w naszym „salonie” czyli dużym pokoju brakuje zegara. Niestety, brak czasu powoduje, że większości potrzebnych (i niepotrzebnych) rzeczy szukamy w internecie. Rozglądając się za czymś co mogło by się nam spodobać trafiłam na stronę z bardzo ładnymi, ręcznie robionymi zegarami. Najprościej byłoby zamówić wybrany zegar i poczekać, aż poczta polska dostarczy przesyłkę, ale… Nie należy iść na łatwiznę :P

Może dlatego, że spędzam tyle czasu przy komputerze w pracy, po powrocie do domu najchętniej zajmuję się wszystkim co z komputerem nie ma nic wspólnego. Tak więc postanowiłam, że sama zrobię zegar który mi się podoba. No oczywiście sama oznacza z Ottawaką ;)

Kiedy już udało mi się zgromadzić wszystkie niezbędne materiały (cienka sklejka – wygrzebana w naszym kantorku w którym jest wszystko;), mechanizm zegara – zakupiony w empiku oraz farbki akrylowe) mogłyśmy przystąpić do pracy. Po pierwsze – i najważniejsze – pozbyłyśmy się mężów, żeby nie przeszkadzali :P Potem poszło już szybko :P

Najpierw trzeba było wszystko dokładnie zmierzyć i wyciąć ze sklejki równy prostokąt (bo taki właśnie kształt miał mieć zegar). Tutaj bardzo przydatna okazała się wyrzynarka. Było ciężko bo żadna z nas jej wcześniej nie używała, ale kto da radę jak nie my :P Potem tylko malowanie – najpierw pokładówką a potem farbami

i lakierem bezbarwnym – i umieszczenie mechanizmu we właściwym miejscu. W tym celu niezbędna okazała się wiertarka, jednak po obsłudze wyrzynarki z wiertarką poradziłyśmy sobie bez najmniejszych problemów. A potem wystarczyło już tylko znaleźć działającą baterię i Voilà!

Teraz zegar wisi sobie nad telewizorem J

Cud, a jednak nie cud?

2010-10-19T00:11:00.006+02:00

Jesień. Za oknem szaro buro i ponuro. Nie ma jak ciepła herbata i radio z jakąś „ciepłą” muzyką tak, żeby dało się przetrwać dzień do wyjścia z pracy. Właśnie taką taktykę przyjęłam dzisiaj. Radio ma jednak to do siebie, że od czasu do czasu – średnio raz na godzinę - prezentuje najnowsze wiadomości z kraju i ze świata. Jakież było moje zdumienie, kiedy usłyszałam, o liście biskupów do parlamentarzystów, w którym przestrzegali przed zgubnymi skutkami invitro. Nie żebym nie znała stanowiska kościoła w tej kwestii, jednak sposób, w jaki usiłuje on przeforsować „jedynie słuszne” wydawać by się mogło poglądy po prostu mnie przeraził.

Po pierwsze, dlatego że Polska nie jest państwem wyznaniowym. Jeżeli medycyna stwarza możliwość pomocy parom, które z różnych względów nie mogą mieć dzieci w sposób naturalny, państwo powinno dać możliwość korzystania z tej pomocy wszystkim – nie tylko zamożnym, których stać na wykonanie zabiegu na własną rękę. Po drugie uważam za niedopuszczalne stwierdzenie, iż dzieci urodzone w wyniku invitro są „gorsze” niż dzieci poczęte metodą naturalną. Wcześniaki, wady genetyczne, powikłania poporodowe zdarzają się również wśród dzieci poczętych naturalnie. Zastanawia mnie też, czy biskupi pisząc swój list wzięli pod uwagę, że za pomocą metody sztucznego zapłodnienia przyszło na świat ponad milion dzieci – ile w Polsce nie wiadomo dokładnie, nie zmienia to jednak faktu, że część z nich jest już na tyle dorosła i świadoma, że może po przeczytaniu tego listu poczuć się ludźmi „gorszej kategorii” – czy aby na pewno tego uczy Chrystus mówiąc „Miłuj bliźniego swego…”. Czy dostojnicy kościelni wzięli pod uwagę pisząc to, co napisali, że tym samym piętnują ludzi, którzy decydują się na taką właśnie metodę walki o własne dziecko? Czy któryś z nich zastanowił się nad tym, czym naprawdę jest problem bezpłodności? Czy osoby potępiające tę metodę jako niemoralną zastanawiają się ile musi przejść para zanim faktycznie do takiego zabiegu dojdzie? Miesiące a czasem lata starań, leczenie (bo przecież nikt nie kwalifikuje do zabiegu ot tak, bo ktoś ma kaprys) no i przede wszystkim obciążenie psychiczne. Jak czuje się mężczyzna, który słyszy, że niestety dzieci to on miał nie będzie? Jak czuje się para, która co chwilę od rodziny i znajomych słyszy „Zróbcie sobie dzidziusia” (pomijam złośliwe komentarze w stylu „Co nie możecie?”, mówię raczej o tych nieświadomych, bo przecież mało kto pomyśli, że może oni się jednak o to dziecko starają – warto wziąć pod uwagę, że bezpłodność nie jest problemem, o którym chciało by się informować wszystkich wokół). Moim zdaniem determinacja, która pozwala przetrwać i pokonać te wszystkie przeciwności nie zasługuje na publiczne napiętnowanie i to ze strony osób, które nigdy nie miały do czynienia z takimi problemami. Łatwo jest krytykować – ciężej samemu być w takie sytuacji.

Nie odbieram kościołowi prawa do głoszenia własnej opinii w tej kwestii, jednak uważam, iż po to Bóg dał ludziom sumienie i wolną wolę, żeby o pewnych rzeczach mogli rozstrzygnąć sami. Osoby wierzące, które nie będą chciały z tej metody skorzystać na pewno z niej nie skorzystają – nic na siłę – jednak nie każmy wszystkim podporządkowywać się wyznawanym przez nas wartościom. Może kościół zamiast straszyć „wykluczeniem ze wspólnoty wierzących” ludzi, którzy otwarcie przedstawią swoje poglądy i zajmować się dziećmi, których jeszcze nie ma (a których przyjście na świat wbrew temu, co zdają się sugerować niektórzy hierarchowie jest najważniejszym i najbardziej oczekiwanym zdarzeniem w życiu rodziny) powinien pomyśleć o dzieciach które już są, a rodzony w których przyszły na świat nie są w stanie zapewnić im godnych warunków życia, ani nawet minimum miłości (której oczekiwanym czasem przez lata dzieciom „z próbówki” zapewne nie braknie – choć wiadomo różnie w życiu bywa więc nie ma co generalizować).Czy naprawdę o to chodzi żeby mówić „rozmnażajcie się” ludziom, którzy w naturalny sposób są w stanie mieć nawet dziesięcioro dzieci i żadnemu z nich nie zapewnić godnych warunków życia, a problem dostrzec dopiero wtedy gdy dojdzie do tragedii. Dlaczego odmawiać prawa do posiadania potomstwa ludziom, dla których narodziny dziecka będą prawdziwym cudem?

Każdy ma pewnie swój pogląd w tej kwestii. Ja jestem zbulwersowana sposobem, w jaki prowadzona jest dyskusja w tej jakże delikatnej sprawie.

Rysy od strony słowackiej

2010-10-10T20:50:00.019+02:00

Wczoraj wybraliśmy się na najwyższy szczyt w Tatrach, na który prowadzi znakowany szlak turystyczny, czyli Rysy. Weszliśmy od strony słowackiej, ponieważ od strony polskiej występują liczne oblodzenia, a na łańcuchach i w żlebach leży bardzo twardy śnieg, co znacznie zwiększa stopień trudności tego szlaku, który i tak jest trudny. Poza tym od strony polskiej jest znacznie dłużej, a dzień trwa już tylko 11h (czerwony szlak na Rysy od Palenicy to ponad 11h). Wyruszyliśmy ze Štrbské Pleso niebieskim szlakiem do Popradzkiego Stawu, a dalej czerwonym w kierunku Chaty pod Rysami, przez Wagę aż na sam wierzchołek. Generalnie jedyne trudności napotkaliśmy przy łańcuchach i klamrach przed schroniskiem ze względu na oblodzenia (temp. przez cały dzień utrzymywała się poniżej zera), tak więc wyobrażamy sobie, jak musiało być przy podejściu od strony polskiej, gdzie jest ponad 350 metrów łańcuchów.

Ponadto od strony słowackiej (południowej) śnieg pojawił się dopiero gdzieś na wysokości 2300 metrów, a i tak nie było go za dużo.

Generalnie warunki były świetne, widoczność doskonała, choć zimny, północny wiatr na szczycie dawał się we znaki (przy -3 stopniach temp. odczuwalna była chyba z -10). Szlak porównywalny do tego na Krywań nie licząc tych oblodzeń przy łańcuchach i klamrach, choć w lecie nie stanowią one żadnego problemu, bo przeważnie ich nie ma (choć nawet w lecie zdarza się, że poprószy śniegiem).

Widzieliśmy też słynny wychodek nad przepaścią przy Chacie pod Rysami z panoramiczną szybą z widokiem na Tatry - wrażenia nieprzeciętne :)

Ponadto jedynie z tego szlaku można z tak bliska podziwiać Galerię Gankową wraz z całym Gankiem.

Ogólnie rzecz biorąc panorama z Rysów jest na pewno jedną z najciekawszych i najobszerniejszych w całych Tatrach - podobnie jak z Krywania dostrzec stąd można wszystkie najważniejsze szczyty Tatr Wysokich zarówno po polskiej, jak i po słowackiej stronie, a przy takiej widoczności, jak wczoraj widać równie wyraźnie Tatry Zachodnie, a nawet odleglejszą Babią Górę, czy Pilsko.

Tutaj są wszystkie nasze zdjęcia z wycieczki:
http://picasaweb.google.pl/lchlebda/Rysy#

Te quiero Barcelona!

2010-09-19T23:40:00.001+02:00

Niestety wszystko co dobre szybko się kończy. Wróciliśmy już z wakacji – od jutra wracamy do brutalnej rzeczywistości – czyli do czas iść do pracy...

Wakacje - jak zapewne wszyscy już zdążyli zauważyć – spędziliśmy w Barcelonie i muszę przyznać, że zakochaliśmy się w tym mieście. Po pierwsze z powodu temperatury – 30 stopni w drugiej połowie września, cieplutka woda, plaża… ahhh…

Po drugie dzięki kreatywności barcelońskich architektów oraz urbanistów – od Gaudiego, Domènecha i Montanera aż po współczesnych, którzy projektowanym przez siebie budynkom nadają nietypowe kształty, a przy ich wykańczaniu stosują całą gamę kolorów. Kamieniczki, których fasady zdobione są kwiatami i innymi motywami roślinnymi spotkać można na niemal każdej ulicy.

Szerokie wielopasmowe ulice, rozbudowana sieć metra, dobrze zorganizowana komunikacja autobusowa, sieć ścieżek rowerowych oraz bardzo liczne miejsca w których można „wziąć” rower (co usiłuje wprowadzić Kraków ale na razie na dużo mniejszą skalę) sprawiają, że przemieszczanie się po tym wielkim mieście nie stanowi najmniejszego problem. Miasto jest bardzo przyjazne rowerzystom a także niepełnosprawnym - podjazdy dla wózków i rowerów na plaży i praktycznie przy każdym zejściu z chodnika to coś co każde miasto powinno mieć.

Po trzecie dzięki pięknym i zadbanym parkom miejskim, gdzie wprawdzie można czasem znaleźć tabliczki „Nie deptać trawników”, ale nie przeszkadzają one mieszkańcom w rozłożeniu koca czy wręcz w położeniu się w porze sjesty na trawie pod palmą i obserwowaniu papug, których całe stada fruwają między koronami drzew.

Zarówno w parkach jak i na plaży wyznaczono trasy do biegania oraz zainstalowano przyrządy do ćwiczeń z których bardzo chętnie korzystają zarówno mieszkańcy miasta jak i turyści.

Po czwarte Barcelona jest miastem w którym obok siebie żyją ludzie z całego świata. Idąc ulicą praktycznie nie da się stwierdzić kto jest „miejscowy” a kto przyjechał na wakacje. Każda z osób, która się tam osiedla przynosi ze sobą kawałek własnej kultury, tworząc tym samym niesamowitą mieszankę podobną do pięknych kolorowych mozaik Gaudiego.

Raj dla turystów to jednak niestety również raj dla kieszonkowców, dlatego spacerując po najbardziej zatłoczonych ulicach miasta należy bardzo uważać aby miły spacer nie zakończył się przykrą niespodzianką.

Wszystkim którzy zastanawiają się gdzie wybrać się na niezapomniane wakacje bardzo polecamy Barcelonę. Każdy znajdzie tam coś dla siebie: miłośnicy wygrzewania się na piasku – plażę - ci którzy wolą zwiedzać całą masę zabytków starszych i nowszych – od dzielnicy gotyckiej (Barri Gotic) aż po secesyjne kamienice – no i oczywiście miejsca które nie są bardzo zabytkowe ale warto je zobaczyć – jak tańczące fontanny czy barceloński targ pełen kolorowych pyszności. My zakochaliśmy się w tym niesamowitym mieście!

Opera y Flamenco

2010-09-19T22:33:00.006+02:00

Zapomniałem napisać o wrażeniach z koncertu, na którym byliśmy w Barcelonie - Opera y Flamenco. No więc wbiło nas w fotel :) Jeden z najlepszych koncertów klasycznych na jakim byliśmy. No i przede wszystkim zobaczyliśmy prawdziwe flamenco i to w samym sercu katalońskiego świata muzyki - Palau de la Música Catalana - miejscu co najmniej magicznym. Improwizowane "solówki" tancerza i tancerki zrobiły na nas zdecydowanie największe wrażenie - szybkość z jaką wystukiwali rytm stopami, naśladując perkusję przeczyła prawom fizyki :) Oprawa muzyczna, która bynajmniej nie była tylko tłem, dodawała całemu przedstawieniu kolorytu - dwóch gitarzystów flamenco, skrzypce, wiolonczela, fortepian, bębny i niesamowity kobiecy wokal - prawdziwie hiszpański plus 2 śpiewaków operowych. Generalnie czasami nie wiadomo było na czym skupić uwagę - należało chłonąć cały spektakl wszystkimi zmysłami - chyba o to chodzi we flamenco. Kobieta śpiewając opowiadała jakąś historię po hiszpańsku i mimo, że nie rozumieliśmy co śpiewa w sensie dosłownym, nie dało się tego nie zrozumieć w sensie zmysłowym.

Zdjęcia z Palau de la Música Catalana:
http://picasaweb.google.pl/lchlebda/BarcelonaPalauDeLaMusicaCatalana#

Zdjęcia z Barcelony

2010-09-19T21:05:00.005+02:00

Magiczne fontanny

2010-09-17T10:58:00.010+02:00

Zaraz obok Plaça d'Espanya pomiędzy 47 metrowymi Wieżami Weneckimi oraz Museu Nacional d'Art de Catalunya znajdują słynne magiczne fontanny. W 4 dni w tygodniu późnym wieczorem można oglądać niezwykły pokaz audiowizualny - fontanny "tańczą" do puszczanej w tle muzyki - rozrywkowej, hiszpańskiej i klasycznej. Efekt zatrzymanej w ciągu sekundy fontanny wygląda tak:

Sagrada Familia

2010-09-16T21:39:00.013+02:00

Jej ogromu nie da się opisać ani przedstawić na zdjęciach. Z dołu nie wygląda na aż tak wysoką, jaka jest - dopiero po wjeździe windą na jedną z wież, kiedy jesteśmy gdzieś w połowie wieży na wysokości 60 metrów widać, jak daleko jeszcze do samej góry. Kiedy zostanie ukończona będzie najwyższą świątynią na świecie. Będąc w środku można sobie tylko wyobrazić, jak monumentalne będzie to dzieło - i to nie tylko ze względu na rozmiary i rozmach, ale także na przemyślane z matematyczną precyzją szczegóły wnętrza (m.in. każdy witraż ma określone kolory, tak by odpowiednie światło oświetlało poszczególne części kościoła). Na każdej ścianie widać także fascynacje Gaudiego przyrodą - inspiracje, którą z niej czerpał oraz jej piękno. Podsumowując - po ukończeniu (najwcześniej za 16 lat) będzie można poszerzyć listę cudów świata o jeden.

Zdjęcia z Sagrada Familia:
http://picasaweb.google.pl/lchlebda/BarcelonaSagradaFamilia#

Tossa de mar

2010-09-15T23:44:00.015+02:00

Zdjęcia z Tossa de Mar:
http://picasaweb.google.pl/lchlebda/TossaDeMar#

Park Güell

2010-09-13T20:48:00.016+02:00

Zdjęcia z Parku Güell:
http://picasaweb.google.pl/lchlebda/BarcelonaParcGuell#

Hospital de la Santa Creu i de Sant Pau

2010-09-11T23:54:00.003+02:00

W roku 1902 Lluis Domenech Montaner rozpoczął pracę nad projektem nowego miejskiego szpitala w Barcelonie. Jego nowatorski plan zakładał budowę na terenie wielkiego ogrodu 26 pawilonów w stylu mudejar. Architekt ufał, że powrotowi do zdrowia będą sprzyjać małe sale, świeże powietrze i zieleń. Wierząc w terapeutyczną rolę sztuki i kolorów, obficie ozdobił elewacje. Dachy wieżyczek pokryto ceramiką, a pawilon recepcyjny mozaikami i rzeźbami. Generalnie szpital ten w ogóle nie wygląda jak szpital, a raczej jak pałac, w dodatku postawiony z rozmachem i bogactwem wykończeń, których pozazdrościć mogliby mieszkańcy prawdziwych pałaców. Oto, jak mógłby wyglądać jeden ze szpitali w Krakowie, gdyby to tutaj urodził się Domenech i gdyby jeszcze odnalazł tutaj chętnych urzeczywistniania swoich fantazji, którym to lotności odmówić nie można:

Zdjęcia z Barcelony secesyjnej:
http://picasaweb.google.pl/lchlebda/BarcelonaSecesyjna#

Eixample

2010-09-11T18:48:00.050+02:00

Pochłonęliśmy się zwiedzaniem Barcelony i leżeniem na plaży... Przez te kilka dni zobaczyliśmy większość dzieł Gaudiego, który jak nikt inny wpłynął na to miasto, pozostawiając po sobie perełki architektury secesyjnej. Tutaj opiszemy jedynie budynki (a raczej dzieła) z dzielnicy Eixample - czyli te najbardziej znane przykłady katalońskiej secesji. I tak po kolei.

Casa Battlo - razem orzekliśmy, iż kamienica ta zachwyciła nas po stokroć i jeszcze bardziej. Nie tylko niesamowitym wyglądem, nie tylko brakiem jakiegokolwiek kąta prostego w środku, ale również innowacyjnością i niezliczoną ilością rozwiązań ułatwiających życie. Generalnie po zobaczeniu Casa Battlo nie można się oprzeć wrażeniu, że Gaudi wielkim człowiekiem był.

Casa Mila (La pedrera) - czyli po hiszpańsku Kamieniołom - z niesamowitymi kominami o fantazyjnych kształtach. Są tu m.in. kominy w kształcie grzyba zrobione z potrzaskanych butelek, czy kominy imitujące miny. Casa Mila jest uznawana za jedno z najpełniejszych dzieł Gaudiego.

Casa Amattler - zaprojektowana przez Josep Puiga i Cadafalcha stoi zaraz obok Casa Battlo:

Casa Lleo Morera - wg projektu Lluisa Domenecha Montanera stoi dwie kamienice przed Casa Amattler w tzw. kwadracie Illa de la Discordia, czyli Kwartale Niezgody.

Casa Fuster - wg projektu Lluisa Domenecha Montanera, teraz znajduje się tam hotel:

Casa Terrades (Casa de les Punxes) - zaprojektowana przez Josep Puiga i Cadafalcha przypominająca zamek kamienica:

Casa Asia:

Casa Vicens - jedno z pierwszych dzieł Gaudiego powszechnie uznawane za jego manifest modernistyczny, który miał zapoczątkować nowy styl w architekturze.

Zdjęcia z Barcelony secesyjnej:
http://picasaweb.google.pl/lchlebda/BarcelonaSecesyjna

Barcelona - pierwsze wrażenia

2010-09-07T23:57:00.003+02:00

Korzystając z chwili wolnego (zastała nas burza) postanowiliśmy podzielić się swoimi pierwszymi wrażeniami z pobytu w Barcelonie. Po pierwsze mieszkamy sobie w starej dzielnicy la Barceloneta, którą na pewno za turystyczną uznać nie można - turystów tu prawie nie ma (za wyjątkiem samej plaży i portu). Za to jest tu dużo głośnych mieszkańców, dzięki czemu można naprawdę poczuć klimat Barcelony. Zewsząd czuć zapach owoców morza, mnóstwo jest tutaj różnych knajpek, kawiarni i małych restauracji, w których siedzą głównie mieszkańcy. Na ulicach gdzieniegdzie rozłożone są stoliki z krzesłami zaraz przy wejściach do domu (tak jest np. koło nas), dlatego życie mieszkańców toczy się także na ulicy.

Generalnie dzielnica należy raczej do biedniejszych, ale za to jest doskonałym punktem wypadowym (jakieś 10 minut od Barri Gotic) i mamy jakieś 3 minuty na plażę. Poza tym zaraz obok nas jest coś w rodzaju hali, na której można kupić chyba wszystkie możliwe ryby, owoce morza, hiszpańskie wędliny, sery i mięso.
Zwiedzanie Barcelony rozpoczęliśmy od średniowiecznej dzielnicy, czyli Barri Gotic. Zobaczyliśmy m.in. Bazylikę Santa Maria Del Mar, która w środku robi niesamowite wrażenie, czego nie da się w żaden sposób opisać. Mnóstwo witraży na ścianach sprawia, że co chwile zmienia się rodzaj światła wpadający do kościoła, dzięki czemu wnętrze jest mocno oświetlone naturalnym światłem. Jest to bez wątpienia jeden z najładniejszych kościołów jakie widziałem.

Wielkie wrażenie wywarła na nas także gotycka Katedra Św. Eulalii z przylegającymi do niej krużgankami, gdzie rosną palmy i drzewa cytrusowe, a po dziedzińcu chodzą sobie gęsi :)

Plącząc się po wąskich uliczkach Barri Gotic posłuchaliśmy także kilku ciekawych koncertów ulicznych, m.in. gitarzystów flamenco oraz niezwykle oryginalny tercet:

A w piątek idziemy na koncert Opera y Flamenco do której akompaniować będzie orkiestra opery barcelońskiej. Koncert odbędzie się w jednej z najpiękniejszych sal koncertowych na świecie, czyli Palau de la Musica Catalana, która z zewnątrz wygląda tak:

Mam nadzieję, że wbije mnie w fotel :)

P.S.: Tu jest cholernie ciepło i cały czas świeci słońce :P

Koprowy Wierch

2010-08-22T23:00:00.004+02:00

W sobotę wybraliśmy się na Koprowy Wierch (2363m n.p.m.) na Słowacji. Poszliśmy ze Strbske Pleso niebieskim szlakiem przez dwie doliny: Mięguszowiecką i Hińczową. W tej drugiej mogliśmy podziwiać monumentalne Mięguszowieckie Szczyty wznoszące się tuż nad Wielkim Hińczowym Stawem. 500-metrowe ściany opadające prawie do samej wody tworzą niesamowity widok, dla których warto wybrać się do doliny. Tuż nad samym stawem wznosi się także Koprowy Wierch, do którego prowadzi średnio trudny szlak czerwony. Ze szczytu można podziwiać wyjątkową panoramę, porównywalną do tej na Krywaniu. Widać stąd całe Tatry po polskiej stronie i większość ważniejszych szczytów Tatr Wysokich.

Zdjęcia z wycieczki:
http://picasaweb.google.pl/lchlebda/KoprowyWierch#

Cała prawda o Mount Everest

2010-07-19T20:06:00.002+02:00

Znalazłem ciekawy artykuł na temat Everestu:

http://www.polityka.pl/swiat/tygodnikforum/260498,1,biznes-wspinaczkowy.read

Krywań

2010-07-13T22:47:00.012+02:00

W sobotę wybraliśmy się na Krywań - narodową górę słowaków. Jeden z najwyższych szczytów w Tatrach (2495m) jest stosunkowo łatwy do zdobycia, jedynie ostatnie podejście prowadzi trudniejszym skalnym terenem, gdzie przydałyby się łańcuchy - zwłaszcza podczas schodzenia. Generalnie można ten szlak porównać do wejścia na Kościelec, z tą różnicą, że na Krywań podejście jest bardziej strome. Szliśmy zielonym szlakiem, który przed ostatnim podejściem łączył się z niebieskim. Trasa ta jest bardzo przyjemna, cały czas idzie się niezbyt ostro pod górkę i pomimo znacznej różnicy wysokości nie jest aż tak męcząca. Dopiero na samym podejściu pod szczyt niebieskim szlakiem można się trochę zmęczyć, ale z drugiej strony jest to bez wątpienia najciekawsza część szlaku.

Różnica wysokości między Krywaniem a Doliną Koprową wynosi ok. 1400m (jest to najwyższa wysokość względna w Tatrach), co sprawia, że panorama z Krywania jest niesamowicie przestrzenna - widać stamtąd właściwie większość szczytów zarówno Tatr Wysokich jak i Zachodnich (widać chyba wszystkie najwyższe szczyty w Tatrach).
Tutaj są nasze zdjęcia z wycieczki:

http://picasaweb.google.pl/lchlebda/Krywan#

Jakubina

2010-06-14T22:10:00.014+02:00

W piątek wybraliśmy się na zasłużony urlop w góry. Weszliśmy na Jakubinę - drugi najwyższy szczyt w Tatrach Zachodnich leżący już na Słowacji. Po drodze zaliczyliśmy Trzydniowiański Wierch, Kończysty Wierch i Jarząbczy Wierch. Trasa ta jest dosyć męcząca - zwłaszcza odcinek od Doliny Chochołowskiej do Trzydniowiańskiego Wierchu czerwonym szlakiem. Ludzi praktycznie nie było - na szczycie Jakubiny siedzieliśmy sami, może też dlatego, że był upał - w Krakowie było wtedy 35 stopni :)

Nasze zdjęcia z wycieczki:
http://picasaweb.google.pl/lchlebda/Jakubina#

Szwajcarii obraz nasz

2010-06-10T20:34:00.025+02:00

W długi weekend skorzystaliśmy z zaproszenia Joanny i pojechaliśmy zobaczyć kawałeczek Szwajcarii. Kawałeczek był to nieduży, bo i czasu mieliśmy niewiele (4 dni), ale za to otarliśmy się porządnie o wszystko, z czym kojarzy się Szwajcaria.

Mi się zawsze kojarzyła z Alpami, serem, czekoladą i zegarkami. Alpy mogliśmy podziwiać właściwie cały czas. Sery jedliśmy codziennie, poza tym odwiedziliśmy mekkę serów w Szwajcarii - miasteczko Gruyeres, gdzie produkuje się słynne sery o tej samej nazwie co miejscowość. Byliśmy w muzeum połączonym z miejscem, gdzie robi się sery, także można było zobaczyć na żywo produkcję pysznego Gruyere. W miejscowym sklepie kupiliśmy też duuuużo różnych serów wraz z dwoma porcjami na founde. Sama miejscowość jest niezwykle urokliwa i doskonale wkomponowuje się w otaczający alpejski krajobraz.

W ten sam dzień odwiedziliśmy też fabrykę czekolady Cailler - Nestle w pobliskim Brok. Było tam też muzeum czekolady - chyba najlepsze muzeum w jakim byliśmy (szczerze mówiąc słowo muzeum nabiera w tym miejscu nowego znaczenia). Na końcu zwiedzania odbyła się degustacja czekoladek, które zjechały prosto z taśmy - chyba nigdy nie zjedliśmy tyle czekolady naraz.

Jeśli chodzi o zegarki, to niestety muzeum w Genewie było nieczynne - pozwiedzaliśmy jedynie samo miasto, widzieliśmy także mega fontanne (140 metrów) - historyczna pozostałość po systemie kanalizacyjnym.

Ponadto obejrzeliśmy także tutejszą katedrę z wielkimi drewnianymi drzwiami wysokości 4 i pół Ani :) Z wieży katedry roztaczał się ładny widok na całą Genewę.

Byliśmy też w pobliskim CERNie, jednak możliwość zwiedzenia całego kompleksu nas ominęła (rezerwacje są na pół roku do przodu). Ponadto zwiedziliśmy właściwie całe Jezioro Genewskie po stronie szwajcarskiej - z licznymi mały miasteczkami do złudzenia przypominającymi śródziemnomorskie miejscowości z ciągnącymi się dziesiątkami kilometrów winnicami, ciasnymi romańskimi uliczkami, małymi zameczkami (praktycznie każda mieścinka ma tam swój zamek, a niektóre nawet kilka) i wysokimi górami unoszącymi się zaraz nad taflą jeziora.

Dla mnie najlepsze z całej wycieczki były właśnie te urokliwe, żyjące własnym życiem miasteczka, w których brak było wielkiego ruchu i tysięcy turystów.

Jeżeli chodzi o samą Lozannę, gdzie przyjechaliśmy, jest to miasto położone na bardzo stromym zboczu i dlatego ma charakterystyczną architekturę. W wielu miejscach poziom ulicy równa się z poziomem dachów domów położonych niżej i odwrotnie. Czasami ciężko jest tam określić gdzie właściwie jest tu poziom zero :)

W ostatni dzień udało nam się także zwiedzić stare rzymskie miasteczko Martigny, a w nim m.in. muzeum motoryzacji z takimi oto cudami:

Na koniec jeszcze co do muzeów w Szwajcarii - byliśmy w sumie w 10 muzeach (niezły wynik jak na 4 dni zwiedzania) - geologii (nasze w A0 to przy tamtym śmiech na sali), archeologii, Darwina, serów, czekolady, muzeum na zamku, motoryzacji, Leonarda da Vinci, rzymskie i muzeum - galeria. Większość z tych muzeów stała na bardzo wysokim poziomie i biorąc pod uwagę w jak małych miejscowościach były niektóre z nich to robią naprawdę wielkie wrażenie. Jedynym minusem był w kilku przypadkach brak angielskich podpisów, ale poza tym w Polsce powinni brać przykład ze Szwajcarów. Przede wszystkim tamte muzea potrafią zaciekawić człowieka nawet najbardziej nieciekawym tematem i napewno warto wybrać się do większości z nich.
Ogólnie wyjazd był bardzo udany i napewno chcelibyśmy kiedyś do Szwajcarii wrócić. Jedyne co może zniechęcić nas od pojechania tam - to ceny - takie same jak u nas, tylko we frankach :)

Tutaj zamieściliśmy wszystkie nasze zdjęcia z wycieczki:
http://picasaweb.google.pl/lchlebda/Szwajcaria2010#

Wycieczka w Tatry z krokusem w tle

2010-04-30T21:30:00.006+02:00

Dzisiaj wyjątkowo w piątek wybraliśmy się w góry. Wzięliśmy sobie wolne i w ostatni dzień kwietnia, który był wyjątkowo ciepły pojechaliśmy podziwiać budzącą się w Tatrach wiosnę. Poszliśmy przez Dolinę Kościeliską aż do Hali Ornak, potem na Przełęcz Iwaniacką, a dalej chcieliśmy wyjść na Ornak. Spodziewaliśmy się oczywiście dużej ilości śniegu, ale myśleliśmy, że będzie on choć trochę zbity. Szlak na Ornak był bardzo kiepski - mokry i śliski śnieg był trudny do pokonania, w dodatku nie chcieliśmy schodzić tą samą drogą, bo nachylenie było spore, co znacznie utrudniało zejście. Wejść zawsze jest prościej, zwłaszcza po śniegu. Byliśmy gdzieś w połowie drogi, kiedy spotkaliśmy schodzące z góry dwie osoby. Powiedzieli nam, że goprowcy na górze odradzili im zejście przez Starorobociańską Dolinę i dlatego schodzą tędy. Nie trzeba się było długo zastanawiać, żeby stwierdzić, że dalsza droga nie ma sensu, bo zejście stąd byłoby bardzo męczące. I tak zawróciliśmy się na Przełęcz Iwaniacką. Za to dzięki temu na samej przełęczy posiedzieliśmy z godzinę lężąc wśród krokusów na pełnym słońcu :)

Tutaj są nasze zdjęcia z wycieczki:

http://picasaweb.google.pl/lchlebda/Tatry30042010#

...

2010-04-11T00:06:00.015+02:00

"Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna..."

ks. Jan Twardowski

Panna Cotta - nowy przysmak Łukasza ;)

2010-01-26T20:07:00.008+01:00

Z powodu panujących ostatnio mrozów dużo czasu - a właściwie można powiedzieć, że cały czas - spędzamy w domu. Łukasz uczy się do egzaminu na prawo jazdy a ja przeprowadzam małe eksperymenty kulinarne... W końcu muszę zadbać o męża, żeby mu się dobrze uczyło;) Ostatnio w ramach testowania różnych słodkości postanowiłam przygotować włoski deser panna cotta. No i cóż test się udał:D

Rodzajów panna cotta jest dużo, ja wybrałam panna cotta z białą czekoladą. Ummm.... mniam :D
Przygotowanie deseru jest bardzo proste i zajmuje ok 20 min.
Przepis na 4 duże porcje lub na 6 mniejszych.

Tak więc panna cotta z białą czekoladą:

400 ml śmietany 30% (2 kubeczki)
1 szklanka mleka
200 g białej czekolady (2 tabliczki)
3 łyżeczki żelatyny
1/4 szklanki wody
dodatki

We wrzącej wodzie rozpuścić żelatynę i pozostawić do ostygnięcia.
Do garnka wlać mleko, śmietanę i wrzucić połamaną na kawałki czekoladę. Całość podgrzewać na małym ogniu (tak żeby nie doprowadzić do zagotowania), aż czkolada całkowicie się rozpuści (tak, żeby nie zostały grudki). Wlać rozpuszczoną, ostudzoną żelatynę i dokładnie wymieszać. Tak przygotowaną "masę" przelać do miseczek i pozostawić do ostygnięcia, a następnie włożyć do lodówki na ok 3h.
Miseczki mają nadać deserowi kształt. Po zmrożeniu, deser wykładamy delikatnie z miseczki na talerzyk (do góry dnem).
Panna cotta może być podawana z różnymi dodatkami - musami owocowymi oraz owocami (np: aronią), dżemem, orzechami, startą gorzką czekoladą... Jednym słowem z czym kto lubi:)

Deser jest nietypowy, pyszny i bardzo prosty w przygotowaniu. Polecam;)

Kasprowy - Beskid zimą

2010-01-23T23:12:00.011+01:00

Dzisiaj wybraliśmy się z Anią w Tatry korzystając ze świetnej pogody. Nie przestraszył nas siarczysty 20 - stopniowy mróz, zresztą w Tatrach w taką pogodę jak zwykle inwersja temperatury i tak na Kasprowym było "jedyne" -10. Uniak tym razem okazał się być posłysznym i dał radę :) Poszliśmy zielonym szlakiem z Kuźnic na Kasprowy Wierch i chyba byliśmy jedynymi, którzy szli tym szlakiem, gdyż nie spotkaliśmy po drodze ani jednej osoby. To dość niespotykane w Tatrach. Niestety na samym Kasprowym totalna masakra - masa ludzi w szalikach biało - czerwonych z okazji pucharu świata w skokach w Zakopanem zrobili z najbardziej znanej polskiej góry istny cyrk. Co ciekawe, wracając szlakiem przez Halę Gąsienicową spotkaliśmy jedynie 2 osoby, także dzisiaj kolejka na Kasprowym musiała kursować non stop. Jeśli chodzi o śnieg, to na górze dosyć sporo - ok. 80cm, natomiast na Hali Gąsienicowej bardzo mało - ok. 15cm. Także jeszcze trochę trzeba będzie poczekać na prawdziwą zimę także w niższych partiach Tatr.
Tutaj są zdjęcia z naszej wycieczki:
http://picasaweb.google.pl/lchlebda/KasprowyWierchBeskidZima#

To się nazywa obywatelska postawa! :D

2010-01-20T18:59:00.006+01:00

Jednak poczucie obowiązku w narodzie nie ginie :P
Pijany kierowca - trzeba dzwonić na policję! :D
Po prostu piękne... :D

20 stopień zasilania ? :P

2010-01-17T14:17:00.006+01:00

Od paru lat kolejne rządy zastanawiają się co zrobić, żeby zwiększyć liczbę urodzeń. Wprowadzono "becikowe", trwają dyskusje nad wydłużeniem urlopów macierzyńskich czy wprowadzeniem urlopów "tacierzyńskich". Skomplikowane procedury, ustawy, przepisy... A tak radzą sobie z tym problemem inni: Wielka Brytania - "baby boom". No i porsze jakie to proste :D :P

Piernik prababci

2010-01-09T14:36:00.007+01:00

Ostatnio miałam trochę czasu - w końcu raz na jakiś czas można sobie trochę pochorować. A jak się jest chorym i siedzi się w domu to jest dużo czasu na przygotowywanie różnych, dobrych rzeczy :D Tak więc... Oto przepis na piernik :D

Przepis jest dosyć trudny, ale piernik wychodzi przepyszny :)

Czas przygotowania: ok. 2 h

3 szklanki cukru (w tym ½ przepalonego)

1 mała śmietana (12%)

6 jajek

15 dag margaryny

ok ½ kg mąki (może być trochę więcej)

2 łyżki kakao

2-3 łyżki miodu

proszek do piecznienia (1 czubata łyżeczka lub 1 duża płaska łyżka)

szczypta soli

1 łyżka sody

bakalie - dużo – rodzynki, orzechy, skórkę pomarańczową i cytrynową

przyprawy do piernika – cynamon, imbir, gałka muszkatałowa, goździki

Odsypać ½ szklanki cukru (może być trochę więcej). W makutrze utrzeć masło, dodając po jednym żółtku (białka wrzucać do osobnej miski) i po trochę miodu i cukru. Dodać sól, sodę, proszek do pieczenia, kakao, i przyprawy do piernika*.

W osobnym garnuszku przygotować przepalony cukier. Ci którzy robili przepalankę wiedzą o co chodzi ;) Dla pozostałych krótka instrukcja: Cukier wsypać do rondelka i podgrzewać na niewielkim ogniu cały czas mieszając, aż całkowicie się roztopi. Do tak przygotowanego cukru dodać trochę ciepłej wody**. Dzięki temu można wystudzić „mixturę” bez obawy, że skarmelizuje się i zastygnie na kamień :D Przestudzony cukier wlewać powolutku do makutry cały czas ucierając i mieszając ciasto***. Dodajemy śmietanę i ubitą na sztywno pianę z białek. Na końcu dodajemy mąkę. Mąkę należy dosypywać powoli po 1-2 łyżki cały czas mieszając tak, żeby osiągnąć odpowiednią konsystencję ciasta (żeby nie było całkiem rzadkie ale też nie za gęste – ma się dać przelać do foremki). Na koniec dosypać bakalie****.

Wlać ciasto do 2 wąskich blaszek posmarowanych tłuszczem – najlepiej prawdziwym masłem (to dla koneserów :P ) i wysypanych mąką. Piec w temperaturze 180 stopni nie otwierając piekarnika przez 30 min. Po ½ h sprawdzić jak ciasto rośnie, jeżeli trzeba zwiększyć nieco temperaturę i dopiec przez 30 min. Sprawdzić czy ciasto się upiekło delikatnie nakłuwając go wykałaczką lub zapałką (jeżeli patyczek jest suchy można wyjąć casto, w przeciwynym wypadku powinno się dopiec).

* Można kupić gotwą przyprawę do piernika, ale można też przygotować ją samemu ucierając gozdziki, cynamon, imbir i gałkę muszkatałową w możdzierzu.

**UWAGA!!! NIE WOLNO PRÓBOWAĆ !!! Roztopiony cukier jest bardzo gorący! Wodę trzeba dolewać powolutku i bardzo ostrożenie, ponieważ zaczyna ona gwałtownie wrzeć, bulgotać, parować i w ogóle prawie wybucha więc podczas przygotowywania tego specyfiku trzeba bardzo uważać, żeby się nie poparzyć.

***Tutaj właśnie przydaje się mężczyzna: mąż, nażeczony, chłopak, kolega - wedle uznania;] Sadzamy go wygodnie na krześle i karzemy ucierać i mieszać :D

****Rodzynki sparzyć wrzątkiem, cytrynę i pomarańczę sparzyć, pokroić w drobną kosteczkę i zmacerować czyli zalać alkoholem :D

Zdjęcia niestety nie mogę zamieścić ponieważ nie mam już czego sfotografować :P

Święta, Święta....

2010-01-03T23:40:00.005+01:00

Święta, Święta i po Świętach. Niestety wszystko co dobre szybko się kończy, tak więc po prawie dwóch tygodniach leniuchowania jutro wracamy do pracy… Muszę przyznać, że rozleniwiliśmy się strasznie – no dobra nie do granic możliwości bo Łukasz czytał i czytał a ja wprawdzie obijałam się dużo bardziej ale i tak udało mi się trochę dokształcić. W każdym razie lenistwo nas dopadło. Opychaliśmy się pysznościami – ciasta, ciastka, ciasteczka, sałatki i inne smakołyki, które spowodowały, że jest nas trochę więcej niż było przed Świętami :P Tak właśnie oraz na spacerach i odwiedzaniu rodziny i znajomych minęła nam przerwa świąteczna. A potem szampański i wystrzałowy (:P) Sylwester w Tenczynie no i chcąc nie chcąc… jestem o rok starsza… znowu… Eh:P No i znowu nadszedł czas powrotu do pracy niestety… ale wcześniej…

Życzymy wszystkim wszystkiego dobrego w nowym roku ;)

Zima :D

2009-12-21T22:34:00.004+01:00

Zimą musi być zimno, ale żeby aż tak? Wczoraj wieczorem nasz termometr pokazywał -18 stopni, ale to i tak nic w porównaniu z tym co pokazywał ten w Jaśle – w końcu -27 stopni to prawie rekord w tym roku:) No ale nie ma co narzekać, chcieliśmy zimy no to jest.

Mrozy nie służą samochodom. Dotychczas wiedzieliśmy o tym tylko z opowieści ale wczoraj przekonaliśmy się na własnej skórze. Uniak to Uniak, ale takiemu zimnu nie dał rady. Po przejechaniu 400 metrów padł biedak i więcej nie ruszył. Mimo, że ulica nie była ani główna ani specjalnie ruchliwa – zwłaszcza w niedzielę po południu – mały korek udało nam się spowodować, zanim biedny Uniak został zepchnięty na pobocze. Muszę powiedzieć, że bardzo zaskoczyła nas ilość osób, które zupełnie bezinteresownie chciały nam pomóc – nie dlatego, że samochód tarasował drogę którą chcieli przejechać:P Niestety tego samego nie można powiedzieć o policji:P Pech chciał, że nasza przygoda miała miejsce zaraz koło komisariatu, więc najbliższym parkingiem (czy jakimkolwiek miejscem w którym Uniak mógłby nie tarasować drogi) był „Parking wyłącznie dla pojazdów policji”. Wiadomo, z policją żartów nie ma – postanowiliśmy więc zapytać czy auto będzie bardzo przeszkadzał parkując w tym miejscu do czasu kiedy uda nam się go uruchomić (czyli max 1 dzień bo albo Drań sam ruszy albooo... laweta :| ) No i okazało się, że wprawdzie przeszkadzał nie będzie ale pan komendant każe go odholować i w ogóle to chociaż nie będzie przeszkadzał, to nie jest dobrze żeby tu parkował a wiadomo „trzeba tak zrobić, żeby było dobrze”. Postanowiliśmy nie ryzykować odholowania na policyjny parking – bo wprawdzie miejsce do parkowania bezpieczne jak żadne, ale opłaty postojowe mają strasznie wysokie:P Tak więc znowu z pomocą kilku życzliwych osób przepchnęliśmy auto 50 m dalej - co nie było proste biorąc pod uwagę śnieg - przed znak z napisem „Parking wyłącznie dla pojazdów policji”. No a potem mogliśmy już spokojnie zgłębiać wiedzę z zakresu mechaniki i budowy pojazdów. Dzięki temu teraz już umiemy wykręcić (i wkręcić :P ) akumulator, wiemy jak obsługiwać prostownik i jeszcze parę innych bardzo przydatnych drobiazgów, których jeszcze wczoraj rano nie wiedzieliśmy i nie sądziliśmy, że dzisiaj będziemy wiedzieć:P Na szczęście dzisiaj przy pomocy Ottawki i Mateusza udało się uruchomić samochód :) W ten sposób zakończyła się nasza zimowo – samochodowa przygoda a my jesteśmy specami od uruchamiania aut – bardziej niż wcześniej przynajmniej :P:D

No a poza tym to przecież zbliżają się Święta więc ubraliśmy choinkę i z niecierpliwością czekamy na ostatni przed urlopem dzień pracy a potem już tylko „Driving home for Christmas..... :D ;)

Zawrat zimą

2009-11-22T12:08:00.015+01:00

Wybraliśmy się wczoraj ze znajomymi ze studiów w Tatry. W sumie planowaliśmy wyjść na Małołączniak niebieskim szlakiem, którym jeszcze nie szliśmy, ale ponieważ nasi znajomi zakomunikowali nam, że jadą w kierunku Łysej Polany, to bez słowa sprzeciwu zmieniliśmy nasze plany :) Znajomi chcieli przejść przez Świstówkę w kierunku Morskiego Oka, natomiast ja w drodze do Łysej Polany postanowiłem, że można by się z Anią wybrać na Zawrat w zimowych warunkach. Idąc Doliną Roztoki widzieliśmy praktycznie tylko ślady zimy, natomiast prawdziwa zima zaczęła się dopiero na wysokości około 1700m, w drodze na Zawrat. Okazało się, że chętna do pójścia z nami była również Kaśka :)

Czym wyżej tym więcej śniegu, który nie był w ogóle ubity, także czasami zapadaliśmy się po pas. Na początku poszliśmy niestety tak jak idzie normalnie niebieski szlak i trawersowaliśmy w śniegu zbocze Kołowych Czub, co było dosyć męczące. Po tym trawersie zorientowaliśmy, że znacznie lepsza droga wiodła dołem, więc zeszliśmy na dół pod Zawrat. Niestety Kasia miała całkowicie przemoczone buty, także dalsza droga do góry była dla niej bezsensu. Zapytałem więc Ani, czy będę mógł sam wyjść na Zawrat i że z zejściem postaram się zrobić to w 30 minut. Moja wspaniałomyślna żona mi pozwoliła :) Czekało mnie 200 metrów ostrego podejścia w głębokim śniegu, a byłem już dosyć zmęczony tym bezsensownym trawersem, który zrobiliśmy przed chwilą.

Ania z Kasią zostały na dole ze wszystkim co potrzebne a ja ruszyłem ostro w górę z plecakiem w którym była tylko woda i aparat. Musiałem mieć dobre tempo, żeby się w 30 minutach wyrobić, toteż nie oszczędzałem sił w ogóle. Muszę przyznać, że było to chyba najbardziej męczące podejście, jakie pamiętam w życiu i myślę, że głównie przez to, że tak się spieszyłem. Te 200 metrów ostrego podejścia zrobiłem w 20 minut, ale w te 20 minut spaliłem chyba wszysztko, co wcześniej skonsumowałem :) Momentami brakowało sił, ale jak można się poddać 50 metrów przed szczytem :)

W każdym razie wyszedłem na górę, gdzie zastałem 2 osoby. Przez parę minut podziwiałem wspaniałe widoki, pstryknąłem parę zdjęć, wypiłem z pół litra wody i ruszyłem na dół. Jak się okazało technika dupozjazdu okazała się idealną i w ten sposób drogę powrotną zrobiłem w 7 minut :) No i spóźniłem się tylko 5 minut. Generalnie wycieczka się udała, pogoda była świetna, ludzi jak na lekarstwo, właściwie to większość trasy szliśmy sami. Mam nadzieję, że następnym razem wyjdę tam z Anią, ale tym razem troszeczkę wolniej...
Tutaj są zdjęcia z wycieczki:
http://picasaweb.google.pl/lchlebda/ZawratZima

Samochody na prąd w Krakowie

2009-11-20T11:59:00.005+01:00

Jak donosi Dziennik Polski w Krakowie powstanie 30 punktów ładowania samochodów elektrycznych. Podobno przez 18 miesięcy mają być one bezpłatne i ponadto kilka takich pojazdów zostanie użyczonych Krakowowi w ramach programu pilotażowego, także będzie okazja przejechać się samochodem na prąd za darmo. Pierwsze punkty mają powstać do końca tego roku, a docelowo w Krakowie ma być w przyszłym roku 30 takich punktów.

A tak swoją drogą to ciekawe, ile elektrownia zużywa danego materiału (węgla, oleju, ropy, cokolwiek), żeby wytworzyć prąd potrzebny do tego, by taki pojazd przejechał np. 100km. Generalnie jaki jest bilans energetyczny w porównaniu do benzyny i o ile faktycznie jest taki samochód bardziej ekologiczny (jeszcze trzeba wziąć pod uwagę koszt wyprodukowania takiego pojazdu, który napewno jest wyższy niż zwykłego samochodu).

Na dużym (albo małym) ekranie ;)

2009-11-12T23:28:00.007+01:00

Za oknem jesień w pełni. Ciemno, zimno, nieprzyjemnie i w dodatku pada. Najlepszy czas żeby się nudzić... no i żeby nadrobić zaległości filmowe. Tak więc chciałabym polecić Wam film, "Ostrożnie pożądanie" zrealizowany na podstawie opowiadania chińskiej pisarki Eileen Chang. Akcja filmu wyreżyserowanego przez Ang'a Lee rozgrywa się w okupowanym przez Japończyków Szanghaju na przełomie lat 30 i 40 XX wieku. Związana z ruchem oporu grupa młodych ludzi postanawia przeprowadzić zamach na członka kolaborującego z okupantem rządu. Jak skończy się ta próba? Zobaczą Ci, którzy zdecydują się obejrzeć ten niezwykle przejmujący film.

Klasyfikowany jako thriller erotyczny film zawiera bardzo śmiałe sceny erotyczne, które jak głosi plotka nie były grane. Faktem jest, że w ich kręceniu wzięła udział jedynie wąska grupa osób, które informacji tej nie potwierdzają ale też nie chcą jej zaprzeczyć.
Dodatkową rekomendacją niech będzie fakt, iż film "Ostrożnie pożądanie" otrzymał w Wenecji nagrodę dla najlepszego filmu. Nagrodzono również doskonałe zdjęcia.
Tak więc, jeżeli ktoś ma wolny wieczór i ochotę na dobry film, wybierając "Ostrożnie pożądanie" z pewnością się nie zawiedzie!

Sezon zimowy rozpoczęty - Kondracka Kopa - Kasprowy

2009-11-01T16:44:00.014+01:00

Wprawdzie śniegu w Tatrach trochę stopniało przez ostatnie 2 tygodnie, ale było go na tyle, by nacieszyć się już piękną zimową aurą - po raz pierwszy tej jesieni. Wybraliśmy ten termin z dwóch powodów - po pierwsze pogoda była po prostu wymarzona - słaby wiatr, zero zachmurzenia, lekki mróz, a po drugie - dzień przed pierwszym listopada w górach nie ma prawie nikogo. Jak wchodziliśmy do parku narodowego, to przed nami weszły podobno 2 osoby. Przez całą trasę spotkaliśmy dosłownie kilka grup 2 - osobowych, a na szczycie byliśmy zupełnie sami (dobrze, że jedna osoba przeszła przez szczyt, bo mogliśmy sobie zrobić zdjęcie razem). Generalnie takich pustek to ja nie pamiętam w górach od czasów, jak jeździliśmy w Gorce i Beskidy w zimie jeszcze za czasów harcerstwa. Naprawdę fajnie było iść po szlaku ze świadomością, że w promieniu kilku kilometrów jest dosłownie kilka osób. Kontemplacja przyrody w zupełnej samotności. A co do samej trasy to np. szlak z Przełęczy Kondrackiej na Kondracką Kopę był zupełnie nieprzetarty i w jednym miejscu bardzo przydałyby się raki ze względu na sypki śnieg i sporą stromiznę. Generalnie już się nie mogę doczekać następnego wyjazdu w zimie, więc czekamy na opady śniegu :)

Tutaj są nasze zdjęcia z wycieczki:
http://picasaweb.google.pl/lchlebda/KopaKondrackaKasprowyZima#

Co się stało z pluszakiem?

2009-10-24T12:32:00.007+02:00

Po wczorajszej imprezie u nas jeden pluszak wyglądał tak:

Rzut z przodu

Rzut z góry

Rzut z bokuA tak wygląda naprawdę

Pluszak czuł się naprawdę źle po tej imprezie, jest nie w sosie dzisiaj i cierpi bardzo.
Pytanie - KTO TO ZROBIŁ? Kto skrzywdził pluszaka?

No i tak to jest...

2009-10-21T17:02:00.002+02:00

Dzień zwycięstwa!

2009-10-14T23:55:00.004+02:00

Czy zastanawialiście się kiedyś nad wzięciem udziału w konkursie radiowym bądź zrealizowaliście ten zamiar? Bo ja ostatnio słuchając RMF Classic postanowiłem wziąć udział w konkursie Giełda Utworów Wartościowych i mniej więcej od 2-3 tyg. konsekwentnie codziennie z Anią wysyłaliśmy maile do redakcji z poprawnymi odpowiedziami na zadane pytania. Szczegółów konkursu nie będę tutaj opisywał, wszak oprócz jakiejś tam muzycznej wiedzy liczyło się szczęście (np. wygrywała 5 poprawna odpowiedź z kolei). My musieliśmy mieć więcej szczęścia, ponieważ słuchaliśmy tego w pracy, a jak się okazało przez internet mamy jakieś 45 sekund opóźnienia w stosunku do nadawania na klasycznej antenie. No ale w końcu nam się udało. Jak zwykle wysłaliśmy obydwoje ze swoich kont, a wygrała Ania :) Najlepsze, że tym razem wysłała w ostatniej chwili i w ogóle nie spodziewała się, że faktycznie wygra (miała być 13 poprawna odpowiedź). W każdym razie miała okazję zadedykować mi piosenkę i wypowiedzieć się przed największym w życiu audytorium (ponad 200 tys. słuchaczy podobno), a ja miałem okazję tego posłuchać :) No i wygraliśmy zestaw głośników do kina domowego. Najlepsze było, jak z rozczulającym uśmiechem mówiła na antenie, że w ogóle się nie spodziewała tego telefonu. Cała Ania.

Nie spocząłem na laurach i postanowiłem, że też coś wygram. Później na antenie była audycja "jak nie dać się zimie" (z okazji pogody) i należało wysłać maila z opisem, jakżesz można uchronić się przed zimą. Opis miał być jak najbardziej kreatywny i ciekawy. Nigdy wcześniej nie brałem udziału w takim konkursie, ale tym razem postanowiłem kuć żelazo póki gorące i z weną skrobnąłem parę zdań. No i wygrałem :) Mój list został przeczytany na antenie (znów 200-tys. audytorium), a ja jestem posiadaczem płyty muzycznej oraz zestawu cieni do oczu firmy Sephora :P Ania powiedziała, że te cienie będzie mieć na najbliższe lata... Że nawet ciężko określić na ile lat :P Tak ich dużo.

Grześ - Rakoń - Wołowiec

2009-10-05T19:09:00.013+02:00

W niedzielę wybraliśmy się z Anią i z Michałem w Tatry - tym razem Zachodnie. Pojechaliśmy do Doliny Chochołowskiej i poszliśmy szlakiem na Wołowiec przez Grzesia i Rakoń. Pogoda po raz kolejny się udała, ale tym razem bardzo mocno wiało, zwłaszcza na Wołowcu. Trasa ta jest dosyć długa (9 godzin), ale za to świetna widokowo - po wyjściu na Grzesia idzie się cały czas po grani i ze wszystkich stron można podziwiać Tatry Zachodnie. Ponadto jest tu bez porównania mniej ludzi niż w Tatrach Wysokich, także można się rozkoszować urokiem gór w zupełnej samotności. Wyjątkowo ładnie prezentują się z tej trasy także Tatry Słowackie. Jest to też świetna trasa na zimę :)

Tutaj zdjęcia z naszej wycieczki:
http://picasaweb.google.pl/lchlebda/WoOwiec